Ман ба осмон менигарам, аммо ба нигоҳи он ситораро намеёбам. Оре, баски намешиносам. Аммо эҳсос мекунам, шамолаки сард мевазад. Ва як оҳ мекашаму ба худ мегӯям: Кош ин пиразан набинад, ки ҳам ман ашк мерезам, ашки гарм. Охир, ӯ баъд дармеёбад, ки аз Ту, эй Ёри ошнои раҳдур, андешидам ва бовар намудам ниҳоли ишқ ҷуз ғаму ранҷ чизе ба бор намеорад.

Бо дигаре аз ишқ гуфтӣ. Ва ман ба дил гуфтам: «Паноҳат бар Худо бод!» Оре, гуфтаму гирён рафтам. Рафтам ба танҳоӣ, танҳоии худ. Дар ҳоле маро ёре интизор буд, ки вафо ба ҳастии ӯ рашк мебурд.

Медонам, як рӯз ба пушаймонӣ меоӣ ва маро намеёбию садоям мекунӣ. Он лаҳза овози Туро агарчи мешунавам, намегузоранд ҷавоб бидиҳам. Оре, чун дар дили хок бо ҳасрат хуфтаам.

Чаро ба покӣ аз ишқ сухан намегӯӣ? Ба Худо, бод дар ин ҳол меояд ва сарбанди зебоятро мебарад. Дар сари шохи дарахти хушкидаи бед ҳам онро намеовезад, то ба афсус ва оҳи сард биравӣ ва даст дароз бикунию ба ноумедиҳо бигирӣ. Оре, агар боварам намекунӣ, бидон, зоғе ҳам овоз сар намедиҳад, агарчи баъд барфи бисёр сард меборад ва ҳар мусофир аз он паноҳ мебараду бо ҳасрат чашм ба осмон медӯзад.

Ин чарх агар бар муроди дили Ту мегардад, ишқ ҳамчунон ба расвоӣ ёд мешавад ва мардум мебинанд, ки офтоб доғ дораду соя.

Бе видое аз Ту меравам. Ончунон сард омадӣ, ки дарёфтам ба як видоъ ҳам намеарзӣ.

Гулфурӯшон имрӯз гулҳои бас зебо овардаанду арзон мефурӯшанд. Аммо бо ин ки сарватмандтарин мардуми оламам, як гулеро харидорӣ карда наметавонам. Охир, он ёр дигар рафта ва хонаи бас торики як пирамардеро рӯшан мекунад, ки намедонад зиндагӣ чӣ аҷр дорад ва ишқ чӣ қимат.