Гуфтӣ, дар ҳама умр барои ҷавоне, ки аз дини мо ҳазор фарсах дур буд, гиристам ва аз Худо ӯро хостам. Оре, ҳар он ки ба Офаридгор ба сидқ рӯ овардааст, ҳеҷ ноумед нагаштааст. Оҳ, ин ишқи Ту маро ончунон ба Ту во дошт, ки пеш аз он ҷавон натавонистам ба Худо рӯ биёрам ва талабгорат бишавам. Акнун дигар бояд ҳазор сол ба дуриҳо бигирям ва барои шумо бахт бихоҳам, агарчи медонам сармасти зиндагӣ ҳеҷ аз ин ошуфтаи худ ёд намеорӣ.

Замоне, ки бе ёди Туам, ҳама ҷо беранг аст ва олам ҳеҷ зебо нест. Дарахтон барг надоранд ва дарёҳо гавҳар. Рӯз ба номи шаб ёд мешавад ва шаб ба номи нестӣ. Кӯдаке намегиряд ва зоғе ҳам болои дарахти назди хонаи мо неменишинад. Хушбахтӣ ба ташнагӣ дар лаби ҷӯй мемирад ва зиндагӣ домани ҳасратро мегирад. Ва Ту аз ин ҳама бехабар ба ёди ҷавоне мегирӣ, ки дар дини муҳаббат асту ҷуз ёраш Худоро ҳам намешиносад.

Расми гиристанро дигар ман аз ёд бурдам. Ва ба поси ин ба гадоён нон ҳам додам. Пас аз ин буд, ки хабар оварданд. Оре, Ту ба ёди ҷавоне ошиқпеша, ки андак ба ман монандӣ дошт, гиристӣ ва ишқро аҷр гузоштӣ. Ба Худо, дигар ба пушаймонӣ ҳам аз роҳ барнамегардам, агарчи дил мехоҳад биёяд ва бо як назора дар кӯят лаҳзае аз гиря фориғ бошад, то ишқ бад-ин хориҳо дар таги пои кӯдаке намонад.

Ба Ӯ бигӯед, ки он куртаи сабзашро ба бар кунад ва як даста гули сурхро бигираду бо табассуми ширин ба пешвози он ҷавони зардрӯи ошиқ бибарояд. Ва пеш аз ин он дусад дафтари пур аз таронаи маро ба дасти духтараке, ки роҳи омадашро мерӯбад, бидиҳад. Агарчи ҳеҷ як таронаро дар ҳама умр боре намехонад, бароиш имкон фароҳам меояд, ки бо ҳар варақ оташро фурӯзон бикунад ва баргҳоро бисӯзад.