Савганд мехӯрад. Ӯро бар Худо бисупор ва ҳама гулҳоятро бо нархи бас қимат ба ман бифурӯш. Не, дилдорам имрӯз ҷашни арӯсӣ надорад. Бар Ту мегӯям, агар ки битвонӣ лабро бидӯзӣ ва сирро нигоҳ дорӣ. Оре, Ӯ маро дӯст медорад ва аз Худоям хостааст.

Ман имшаб ба ёди он чашмони зебои Ту гиристам. Ман имшаб барои он дили сангини Ту хун хӯрдам. Ман имшаб ҳама номаҳои Туро ба ҷӯи равони назди хонаам afкандам. Моҳтоб шоҳид аст ва ҳама ситораҳо. Аммо агар аз шамолаки форам, ин ҳақиқатро бипурсӣ, ӯ ҳеҷ онро дар ёд надорад, баски ба ҳоли ҳазор дилдодае чун ман ширин ва бас малеҳ хандидааст. Ва Ту ғамгин машав, ки он номаҳоро дар як гӯшае бас дур касе мегирад ва мехонад. Охир, оби ин ҷӯй ҳар навиштаеро, ки бӯи муҳаббат намекунад, пок мешӯяд ва асрори бевафоиро ба ҳеҷ кас намегӯяд.

Ситораҳову моҳтоб чун ошиқонанд, ранҷи як ошиқи дардмандро медонанд ва хомӯш мемонанд. Аммо ба ин дил ва ба ин чашм ман ҳеҷ сохта наметавонам. Он яке миёни мардум ҳам метапад ва ин дигар ашк мерезад.

Дидӣ, хушбахтӣ аз канори хонаи мо гузашт, аммо номи моро бар забон наовард ва садоямон накард? Ба дунболи ӯ бас давидам, аммо ҳеҷ нарасидам. Ин бор агар биёяд, медонам Ту аз дунболи ӯ медави ва ҳеҷ намерасӣ. Вале агар аз касе, ки онҳоро хушбахтӣ ба муҳаббат назар кардааст ва ба хонаашон омадааст, асрори ин ҳақиқати талхро бипурсӣ, мегӯяд: «Оре, баски шумо ҳамдигарро он сон ки ӯ мехоҳад, дӯст намедоред».

Медонӣ, бас хуб медонӣ, ки дӯстат медорам. Медонам, бас хуб медонам, ки дил бар дигаре додаӣ ва ба ёдаш ашк мерезӣ.

Медонӣ, бас хуб медонӣ, ки аз ғами ишқи Ту мемирам. Медонам, бас хуб медонам, он ҷавоне, ки ба ёдаш ашк мерехтӣ,