Туро дил медиҳад ва баъд ба бевафоият дар гӯшаи дурдасти беном ҷон медиҳад. Оре, ба Худо, бо ин ҳама дӯстат медорам ва аз ин ифтихор ҳам дорам, агарчи ба ҳолам механдӣ ва бовар мекунӣ офтоб ҳама рӯз мебарояд ва моҳтоб як шаби зеборо ҳамроҳӣ мекунад.

Чаро нагирям, вақте дар овози Ту муҳаббатро эҳсос намекунам? Оре ва ҳам вақте дилат бас сард асту нигоҳат бас ошкор мегӯяд, ки мо ҳеҷ гоҳ бо ҳам хушбахт намешавем.

Чаро нагирям, вақте Ту гули садбарги сурхро ба хотири ман дигар дӯст намедорӣ ва онро дар пеши тирезае, ки офтоб ҳам аз он дур аст, бе меҳр мегузорӣ? Оре ва ҳам паррандаи хурдакаке ба он гул менигараду пур ширин мехонад, гӯш намедиҳӣ ва намефаҳмӣ, ки ӯ ошиқи гул аст.

Чаро нагирям, вақте мегӯӣ: «Дигар замони дилдодагии мо гузашта ва дунё он ранге, ки мехоҳам, зебо несту чарх ба комамон намегардад?

Дидӣ, ки марди ғарибе дар назди ҷӯи равоне нишаста ва мегиряд? Ба пиндораш ӯро он замон ҳеҷ кас намебинад ва намешунавад. Ва ҳам ҳеҷ кас фаҳм намекунад, ки барои чӣ мегиряд. Агар бупиндорӣ, ки он манам ва бипурсӣ чаро мегирям, ба Худо, посух намедиҳам, аммо аз чашмам мехонӣ, барои он ҳазор рӯзе мегирям, ки бо Ту будам ва Ту маро дар сурати хушбахтӣ медидию ба шодмонӣ бас ширин механдидӣ. Оре, он замон муҳаббат низ бо куртаи сабзи худ аз ҳастии худ ва ҳамроҳии мо ифтихор менамуд.

Мебинам, ки тобистон рахти сафар мебандад ва чашмонаш пур аз об аст. Бечора бад-ин дилбастагӣ бояд биравад ва ҷои худро ба тирамоҳ бидиҳад. Оре, баъд тирамоҳ ба ранги зард ва ҳама гиря ин манзили ҷононро тарк мегӯяд ва ба дилсардӣ падрудро аз ёд мебарад. Аз зимистону баҳор чӣ бигӯям, ки дар он яке Ту ба дунё омадаӣ ва дар он дигар касе, ки Ту бас дӯсташ медорӣ. Агар мепурсӣ таваллуди ман дар кадом аз ин як