Ситорае дар осмон нест. Ва мегӯянд Моҳро гирифтаанд. Шамоле бас сард сахт мевазад. Зиндагӣ маънии дигар мегирад. Садои гиряи кӯдаке аз он хонаи сари роҳ, ки як чароғаш фурӯзон нест, мерасад. Намедонам чаро Ту номаи меҳрбори маро дар ин гуна шаб, ки ҳеҷ саҳар надорад, хостаӣ. Ба ёд надорам, ки дар куҷо қалам буду коғаз. Дилам гувоҳӣ медиҳад, ки чароғи хонаам пеш аз он ки аз нияти навиштан бармегардам, месӯзад, аммо рӯшанӣ намебахшад. Ва падари пирам маро бо овоз меҷӯяд ва пас аз он ки меёбад, мегӯяд: «Ман ҳазор сол ба ёди духтари афсонаҳо сӯхтам. Агар Ту ӯро ба нохост бибинӣ, аз ранҷи ишқам сухане магӯ ва андак вафоро интизор мабош. Ҳазорон-ҳазор ошиқ бароиш месӯзанд ва то ба рӯзи қиёмат лабро аз сухан гуфтан медӯзанд. Он дили девонаи худро бароиш мабахш ва бидон аз дарахти бед наметавонӣ як себ бигирӣ ва ба бӯяш маст шавӣ». Ва ман Худоро зорӣ мекунам, ки дар ин шаби бе моҳу ситора ба он духтари афсонаҳо рӯ ба рӯям бигардонад ва ошноям бисозад. Мебинам, борон меборад ва ёд аз модарам меорам, ки мегуфт: «Дуо дар шаби боронӣ зуд мустаҷоб мегардад».

Агар бидонӣ, ки дигар ҳеҷ дилбастагие ба Ту надорам, ба муҳаббат гулҳоро намебӯйӣ ва ҳам сухан аз ишқ намегӯйӣ. Мебинӣ ҷӯйҳо ҳама хушк шуданд ва моҳиён бад-ин гуна марг хушнуд набуданд. Пирамарди моҳигир афсӯс мехӯрад ва ба гушнагии кӯдаконаш ҳеҷ наметавонад бисозад. Ва духтараки бас ҷавони лӯлӣ мерасад ва Туро фол мегирад. Мегӯяд: «Ҷавоне дӯстат медошт ва кулоҳи ӯро имрӯз шикастанд. Бахт ба нафрат таркаш гуфтааст, аммо духтараке роҳи хонаашро руфтааст». Намедонӣ бигирӣ ё бихандӣ. Нигоҳи қуллаи осмонбӯс ҳам он гоҳ ба имдодат гули пажмурдаро аз замин барнамедорад.

Ҳеҷ боварам наомад. Замоне гуфтанд, ки дил ба дигаре додаӣ, ҳеҷ боварам наомад. Оё рост аст, ки ҳам бароиш ашк рехтаӣ?