Бигӯ, то баҳорро дар хиҷолат бигузорӣ ва дар ин ҳол ӯ ба Ту бинигараду бо худ нанозад. Охир, агар бинигарад, дармеёбад чӣ баҳореро Худо барои мо пештар аз ӯ арзонӣ дошта. Он гоҳ шукуфтанро аз шоҳаҳои пургули умеди мо ёд мегирад ва ба шукраш ҳама бори корвони худро ба кӯдаконаке, ки фардо дил ба ҷонон медиҳанд, мебахшад.

Меҳрам ба ту, эй Ёри беҳтар аз ҷон, ҳар рӯз афзун мешавад. Оре, чун шукри онро ман ба ҷо меорам ва ту гиромӣ медорӣ.

Муҳаббат коре ихтиёрӣ нест. Агар Худо хоста, Ту маро дӯст хоҳӣ дошт. Ва мабодо бигӯӣ: «Дӯстат намедорам», агар дар асл дӯст бидорӣ. Охир, бад-ин дурӯғ муҳаббати Ту афзун мешавад ва ҳама кӯшишат дигар барои ниҳон кардани он суд намебахшад.

Дил, эй дил, гуфтам, ки меравию дигар ҳеҷ барнамегардӣ. Ба шукронаи ин як баргаштан намедонам ҷонро чӣ гуна нисор кунам. Баргаштӣ, охир ва он Ёрро овардӣ.

Кӣ номи маро пеши он Ёр бар забон овард?

Гуфт, ки ӯро ҳеҷ намешиносам ва дар шумори ошиқон нест?

Оҳ, ман ҳазор сол умедвор будам, ки як рӯз аз ман ёд меорад ва мегӯяд: «Ӯ аз ошиқони мо аст, аз ошиқони содиқ».

Оҳ, мепиндоштам, ки ҳазор сол метавонам дар ҳаҷр умр ба сар бибарам. Маро дар рӯзе бад-ин даъвӣ акнун аз шумори ошиқон мебарорад.

Ҳама Ёрро номеҳрубон хондем. Чун меҳрро бо меҳрубонӣ шинохтем, аз ҳастии худ дар хиҷолат мондем.