Дӯстат медоранд ва ҳама нишони ҳуснатро ниҳон месозанд. Намехоҳанд ба Ту дил бидиҳанд.

Чаро, эй ҷавони ошиқ, ба фардо умед бастаӣ? Бидон, ки ӯ фардо низ намеояд. Агар ба ман бовар надорӣ, аз ин барфу аз ин сардии зимистон бипурс. Ва борону баҳори хуррам низ ба дурустии суханонам гувоҳӣ медиҳанд.

Чаро нахостам, ки фардо сарзанишам кунӣ? Ҳама амри Туро ба ҷо овардам. Медидам бояд, ки чӣ гуна сарзанишам мекардӣ. Он гоҳ меҳрам, муҳаббатам ба Ту боз афзун мешуд, агарчи дилам аз ин сарзаниш бештару бештар хун мешуд.

Ту бо ҷавоне гарми сӯҳбат будӣ, ки дили сард дошту домони пургард. Ва намедонист ишқ чисту ошиқ кист. Бад-ин гуноҳ як рӯз, медонам, пурсида мешавӣ. Оҳ, агар пас аз он ошиқат бигардонанд ва бидонӣ, ки ишқ чисту ошиқ кист.

Барои Ту, эй ёри беҳтар аз ҷонам, агар он чиро, ки дигарон хостанд, бихоҳам, ҳар оина аз ошиқонат ба шумор намеравам. Аммо онҳо барои Ту хушбахтӣ хостанд ва тандурустию умри дароз. Ва метавон гуфт, ки ҳама чизҳое беарзиш ҳастанд? Пас аз ин барои Ту ман Ишқро мехоҳам, ки ҷовидонӣ ҳам бо номи он зинда аст.

Хушбахттарин мардуми олам ошиқонанд, агарчи онҳо хушбахтиро ба як ҷав намехаранд.

Дигар маро чӣ бифирибӣ, чӣ нафирибӣ, ҳама яксон аст. Дӯстат медоштам, дӯстат хоҳам дошт.