Гулҳоро, эй гуландоми ман, дар об гузоштӣ, ки тароваташ наравад. Аммо чаро маро пас аз он ба оби дидагон нишондӣ, ҳеҷ маълум нашуд.

Дар ин нимашаб дари маро кӣ мезанад? Медонам, ки он Ту нестӣ. Аммо чаро ба пиндори ин, ки он Туй, дарро накушоям, агар ҳам марг ба суроғам омадааст?

Ба чашмам дар он баландии хонае бас зебо менамояд. Як ҳиссе маро мегӯяд: «Он хонаи Ёри ту аст». Ман аз дили хаставу шикастаи худ ёд меорам ва ҳеҷ бовар намекунам, ки бад-он баланди бе ёрии он Ёри ягона ӯ расидааст.

Мебинам, ки барф аз офтоб об мешавад ва ман аз ғамҳои Ту.

Рӯзе пештар буд, ки омадӣ ва монандӣ як гули зебо роҳ ба рӯям хандидӣ. Пас аз он бахт ба тақлиди Ту ночор лаб ба табассум кушод. Пиндошт, ки монандӣ ҳама рӯзи дигар хандаи ӯро хоҳонам.

Намедонам, шукри як табассуми Туро, эй Ёр, чӣ гуна ба ҷо биёрам, дар ҳоле чун бахт мехоҳӣ ба рӯям бихандӣ.

Аз ҷафои он Ёр намурдам, ҳазор сол зистам. Аз вафои ӯ аммо мемирам, ба Худо, мемирам ва як рӯз дигар зинда намемонам. Охир, ҳоли чун мешунавам, он гуландоми ман вафо мекунад, сар аз хиҷолату шарм боло намедорам. Аммо дар намеёбам чаро ин ҳазор сол ӯ ҷафоро барои ман раво дид.