Агар дар поёни зиндагиям он Ёр маро дӯст дошт, чаро ту, эй офтоб, рашк мебарӣ ва хун мегардӣ?

Дигар он Ёрро ба вафо шинохтанд. Барои вафои ӯ ба ман ҷафо мекунанд.

Дил, эй дил, ба ғами Ёр ҳазор сол сохтӣ. Ва чаро тоби як шодии ӯро надорӣ? Охир, ин замон ҷамоли худро менамояд.

Таронае ба зебоии чашмат намегӯям. Аз гуфтани як байти абрӯи Ту хомӯш мемонам. Шеъре дилпазир ба офтоби рухат намебахшам. Афсонаи ширини муҳаббатро аз он дили пурмеҳрат барои ҳеҷ кас намерасонам. Ба Худо, мехоҳам, аммо қудрати ҳеҷ як аз инро надорам.

Гулро ба дасти ман дод ва гуфт: «Чӣ бӯеро дорад?». Гуфтам: «Бӯи гулро дорад, на гуландоми маро».

Ғами беҳуда хӯрдам, ҳазор сол ғами беҳуда хӯрдам. Он Ёр имрӯз меояд ва мегӯяд: «Бо ту мемонам, ҳама умр бо ту мемонам». Ва маро беш аз рӯзе магар умр боқӣ мондааст?

Ба хобам аз он омад, ки ба сарзаниш бигӯяд: «Чӣ гуна дил додӣ, ки ба хоб рафтаӣ?».

Абрҳоро мебинам, ки дар ин зимистон бас беҳис меоянд. Маро аз ваъдаи омадани Ту он замон дил андаруни сина мегиряд. Ва бовар мекунам, пеш аз ин як омадан он дилеро, ки ҳазор сол бо ман набуд, бозпас додаӣ.

Овози хуши Туро ман имрӯз нашунидаам. Ва ҳам чеҳраи зебоятро надидаам. Бо ин ҳама духтараки дилрабо чун