Кампир ба мӯйсафед гуфт:
– Ҳоло ки зиндаст, бирав. Пагоҳ бачаҳои ман туро ҷустуҷӯ мекунанд. Онҳо хиёнатро ҳеҷ вақт намебахшанд.

Мӯйсафед хомӯшона баромада рафт. Субҳдам дид, ки се бародар аз қафои ӯ таъқиб карда меоянд. Ба куҷо пинҳон шавад. Банохост дид, ки теппаи дар наздаш буда ҷунбида истодааст. Ин деви азимҷуссаи якчашмае буд. Дев хоб буд. Мӯйсафед ба назди дев давида рафту ба болои сари ӯ баромад ва дар кирраи чашми ӯ пинҳон шуд. Бародарон ба пеши дев омада фарёд карданд:
– Ҳой, гӯл, бедор шав. Мо мӯйсафедро меҷӯем, ӯро ба куҷо пинҳон кардӣ?
– Ман ҳеҷ гуна мӯйсафедро надидаам, – гӯён дев боз хоб рафт.
– Ҳой, бедор шав, – боз фарёд карданд бародарон. – Мо чӣ тавр ба сари ту баромадани ӯро дидем. Ту вайро пинҳон кардӣ. Мӯйсафедро ба мо деҳ!

Ҳамаи ин гапҳо ба дили дев заду вай ба ғазаб омад ва ҳар се бародарро якҷоя бо аспҳояшон ба як даст гирифта, чунон онҳоро дур ҳаво дод, ки ба он ҷо ҳафт карат ҳафт - чилу нуҳ рӯз асп тозонда расидан даркор мешуд. Худаш ба хонааш рафт. Дар хона занаш як табақи калонеро пур аз гӯшти яхнӣ карда ба назди ӯ гузошт. Дев ба хӯрдан сар кард. Пирамард, ки ҳамоно дар кирраи чашми дев менишаст, низ хӯрок хӯрдан мехост. Вай аз чашм чаҳида ба назди табақ афтод. Дев ба ҳайрат омада пурсид:
– Ту кистӣ ва аз куҷо пайдо шудӣ?
Мӯйсафед ҳама гапро ба вай нақл кард.
– Ман дар чашми шумо аз дасти он се бародар-паҳлавонон халос шудам, – гуфт мӯйсафед.
Дев ӯро ба хӯрок таклиф кард.
– Биё, бо ман хӯрок бихӯр.

Вақте ки онҳо сер шуданд, дев мӯйсафедро ба рӯи қафаш шинонда гуфт:
– Он чизе ки ту ба ман нақл кардӣ – афсона не. Акнун гӯш кун, ман чӣ мегӯям. Як вақтҳо мо шаст нафар роҳзан будем.