Писари хон он духтари оқиларо ба занӣ гирифт. Баъд аз вафоти хон писараш ба ҷои ӯ ба тахт нишаст. Духтари оқила дар идора кардани мамлакат ба шавҳари нодонаш ёрӣ мерасонид.

МУСИҚАЧӢ ЧӢ ТАВР ХОН ШУД?

Дар замонҳои қадим пирамарду кампире ҳаёт ба сар мебурданд. Онҳо се писар доштанд. Оре, се писар. Як рӯз мӯйсафед гуфт:

• Фарзандонам, дар хона бекор шиштанатон чӣ фоида дорад? Ба сафари дунё баромада, ҳунар ёд мегирифтед, он вақт мо бою бадавлат мешудем. - Мӯйсафед писаронашро ба сафар тайёр кард.
  Бародарон ба сафар баромада, роҳи дуру дарозеро тай карданду ба сари як сероҳае расиданд. Аз он ҷо як роҳ ба шимол, роҳи дуюм ба ҷануб, роҳи сеюм бошад, ба тарафи шарқ мерафт.
  Бародари калонӣ гуфт:
• Ман ба шимол меравам!
  Бародари дуюм гуфт:
• Ман ба ҷануб меравам!
  Бародари хурдӣ гуфт:
• Ман ба шарқ меравам!
  Онҳо аҳд карданд, ки пас аз се сол дар ҳамин ҷой бо ҳамдигар вохӯранд ва ҳар кадом бо роҳи худ рафтанд.
  Инак, аз байн се сол ҳам гузашт.
  Ҳар се бародар дар ҷои таъйиншуда ҳозир шуданд. Бародари калонӣ, ки ба шимол рафта буд, касби дуредгариро омӯхтааст. Бародари дуюм, ки ба ҷануб рафта буд, оҳангариро пеша кардааст. Бародари хурдӣ, ки ба шарқ рафта буд, дуторнавозию сурудхониро ёд гирифтааст.
  Вақте ки онҳо ба хона омаданд, падару модарашон бисёр хурсанд шуданд. Падарашон аз онҳо пурсид:
• Писари калониам, ту чӣ ҳунар омӯхтӣ?