— Ҳар чӣ бодо бод, ман наметарсам, — гуфт ҷавон.

— Ин хел бошад, ба гапам гӯш кун, — гуфт кампир. — Агар гурги хокистарранг биёяд, ба ин ҷо меояд. Агар ба ин ҷо биёяд, саҳар меояд. Агар пагоҳ биёяд, туро ба картабозӣ таклиф мекунад. Розӣ шав. Бозӣ кун. Вақте ки гург монда шуд, нӯшокӣ мехоҳад. Дар ин кӯза нӯшокии ӯст. Дар кӯзае, ки дар наздикии дар истодааст, гург барои меҳмонон нӯшокӣ тайёр карда мондааст. Вақте ки ту монда мешавию ғанаб меравӣ ва гург туро хӯрдан мехоҳад, ту бигӯ: «не, ман хоб кардан намехоҳам. Ман ҳисоб карда истодаам, ки дар ҷангал чӣ хел дарахтон бисёранд — дарахтони сабз ё афтодаву хушкида, зинда ё мурда».

Кампир инро гуфту ҷои нӯшокии гургро бо ҷои нӯшокии барои меҳмонон гузошташуда иваз кард.

Пагоҳӣ гурги хокистарранг омада пурсид:

— Ҳа, ҷавони гаранг, дар ин ҷо чӣ кор мекунӣ?

— Ман мунтазири туам, мехоҳам бо ту картабозӣ кунам, — ҷавоб дод бародари хурдӣ.

— Хуб, бозӣ мекунем, — гуфт гург. — Аммо панҷ шабу панҷ рӯз ба бозӣ тоб оварда метавонӣ?

— Чаро тоб намеовардаам? — ҷавоб медиҳад бародари хурдӣ.

— Эҳтиёт бош, касе, ки панҷ шабу панҷ рӯз ба бозӣ тоб оварда натавонад, ман ӯро мехӯрам.

Онҳо ба картабозӣ сар карданд. Як рӯз бозӣ карданд, ду, се, чор рӯз бозӣ карданд. Рӯзи панҷум гург ногоҳ ба атроф нигоҳ кардан гирифт.

— Ту, аз афташ, хоб кардан мехоҳӣ, — гуфт бародари хурдӣ.

— Не, чӣ мегӯӣ, — ҷавоб дод гург, — ман хоб кардан намехоҳам. Ман фақат ташна мондам, зеро ки аз роҳ омадаам. Биё, бача, об менӯшем.

— Биё, менӯшем.

Ҳар ду об нӯшиданд. Гурги хокистарранг аз он нӯшокие нӯшид, ки ба меҳмонон медод, бародари хурдӣ бошад, нӯшокии гургро. Ҷавон ҳамин ки нӯшокии гургро нӯшид, гушнагиву хастагиаш дур шуд. На хӯрдан мехосту на