Хобидан. Онҳо бозиро давом доданд. Боз чор рӯзи дигар бозӣ карданд. Рӯзи панҷум ҷавонро хоб гирифт. Гурги хокистарранг гуфт:

– Ҳа, ҷавони гаранг, ба ту чӣ шуд? Туро хоб зер кард? Ҳозир ман туро мехӯрам!

– Аз хӯрдани ман чӣ фоида? – ҷавоб дод бародари хурдӣ. – Ман хоб кардан намехоҳам. Ман ҳисоб карда истодаам, ки дар ҷангал кадом дарахтон бисёртар бошанд? Рост истода ё афтода, сабз ё хушкида?

– Ин аҷиб-ку, – мегӯяд гург, – хайр, кадомаш бисёртар будааст?

– Дарахтони афтода.

– Ҳозир тафтиш карда мебинам, – мегӯяд гург. – Тохта мераваму ҳисоб карда мебароям.

Вақте ки гург тохта рафт, кампир гуфт:

– Ҳамин ки гург гашта омад, шумо бозиро давом медиҳед. Чун ту монда мешавию ғанаб меравӣ ва гург туро хӯрдан мехоҳад, ба ӯ бигӯ: «Не, ман хоб кардан намехоҳам, ман ҳисоб карда истодаам, ки дар замин чӣ хел одамон бисёртаранд, мурдаҳо ё зиндаҳо». Акнун, ҳоло ки гург наомадааст, хоб кун.

Бародари хурдӣ хоб рафт. Дере нагузашта кампир фарёд кард:

– Эй ҷавон, хез, ки гург меояд!

Бародари хурдӣ аз хоб хест ва гӯё ки ҳеҷ воқеае нашуда бошад, дар ҷояш нишаст. Гург тохта омад.

– Хайр, кадом дарахт бисёртар будааст?

– Гапи ту рост, ҷавони гаранг, дарахти хушкида бисёртар будааст, – гуфт гург.

Онҳо бозиро давом доданд. Баъди чанд вақт боз ҷавонро хоб зер кард. Гурги хокистарранг гуфт:

– Ба ту чӣ шуд, ҷавони гаранг? Ҳобат омад? Ҳозир ман туро мехӯрам.

– Барои чӣ маро мехӯрӣ? – гуфт бародари хурдӣ. – Ман хоб кардан намехоҳам. Ман ҳисоб карда истодаам, ки дар рӯи замин одамони зинда бисёртаранд ё мурда.