— Писарам, — мегӯяд кампир ӯро нигоҳ дошта, — ман мебинам, ки азми ту қатъӣ аст, ту хеле ҷасур ҳастӣ ва аз роҳат намегардӣ. Аммо пешакӣ мегӯям, ки сафарат хеле мушкил ва хатарнок мешавад.
Ман ба ту роҳи аз ин мушкилиҳо халос шуданро мегӯям. Агар ту гуфтаҳои маро иҷро кунӣ, ба мақсадат мерасӣ. Табиб доруи мегуфтагии туро муфт намедиҳад, вай ба ивази он тухми дарахтеро талаб мекунад, ки он тухм дар ихтиёри як деви сесара аст. Меваи он дарахт шифобахш аст ва ба бисёр касалиҳо даво мешавад.
Ба манзили дев меравӣ, ба ҳамаи чорвою канизони дев нағзӣ мекунӣ. Баъд илоҷе карда, аз хонаи дев тухми ҳамон дарахтро гирифта мегурезӣ. Дев сур мекунад, мана ин оинаю шонаю қайроқро гир, ҳар бор, ки дев ба ту наздик шуд, яке аз онҳоро ба пуштат парто, садди роҳи дев мешавад. Ана акнун рав, сафарат ба хайр бошад!

Духтар оинаю шонаю қайроқро гирифта, ба кампир миннатдорӣ баён карда, баромада меравад.

Чанд шабу чанд рӯз роҳ рафта, ба манзили деви сесара мерасад.