Мардак ба мор нигоҳ карда, — соние бо — вар мекунам.

Мор ҳақ буданашро нишон доданӣ шуда, ба даруни халта медарояду ба худ печида кулча барин хурд мешавад.

Мардак ба ҳезумкаш ишора мекунад, ки даҳони халтаро бандад. Ҳезумкаш даррав даҳони халтаро маҳкам баста, морро лагадкӯб мекунад. Сонӣ даҳони онро кушода, морро берун меандо — зад. Мебинанд, ки мор тамоми баданаш маҷрӯҳу ниммурда шуда мондааст.

— Ту, ки нағзии маро нафаҳмида, ба ман бадӣ кардагӣ шудӣ, — мегӯяд ҳезумкаш, — ҷазоят ҳамин аст!

Баъд ӯ ба он мардак барои маслиҳати некаш миннатдорӣ изҳор карда, ба хо — нааш меравад.