Дунё
Ҷаҳон пур аз мӯъҷизаҳо ва зебоиҳои нотакрор аст. Сайру гашт ба мо имкон медиҳад, ки фарҳангҳои навро омӯзем, одамони гуногунро бишиносем ва ҷаҳонбинии худро васеъ кунем. Ҳар як гӯшаи дунё қиссаву таърихи хоси худро дорад. Саёҳат на танҳо ҷисми моро истироҳат медиҳад, балки рӯҳу равони моро низ бо хотираҳои фаромӯшнашаванда ва эҳсосоти нав бой мегардонад.
Тирамоҳ — фасли фикру андеша
Ҳар фасл дар табиат маънои худро дорад. Аз миёни онҳо тирамоҳ фасли хомӯшӣ, оромӣ ва зебоии андеша аст. Дар ин айём табиат гӯё нафас мегирад, то барои эҳёи нав омода шавад. Ҳамин хомӯшиву тағйироти табиат инсонро водор мекунад, ки ба худ ва зиндагияш назар андозад. Қисми асосӣ Тирамоҳ бо баргҳои заррин, бо ҳавои мулоими сард ва абрҳои сабук, симои табиатро дигар мекунад. Дарахтон, ки дар тобистон сарсабз буданд, акнун баргҳои рангин мепӯшанд ва аз шохаҳо ором меафтанд. Ин манзара на танҳо зебо, балки пур аз маънӣ аст — гӯё табиат ба мо мегӯяд, ки ҳар зебоӣ давом надорад, вале ҳар поён оғози нав дорад. Ин фасл барои бисёр одамон фасли андеша ва илҳом аст. Дар чунин рӯзҳо шоирон шеър менависанд, нависандагон эҷод мекунанд ва мардум бештар ба хотироти гузашта менигаранд. Тирамоҳ гӯё замоне аст, ки табиат ва инсон якҷо сукут мекунанд, то ба умқи худ назар андозанд. Тирамоҳ ба зиндагии инсон монанд аст: пас аз ҷавонӣ, марҳилаи оромии хирад меояд. Ҳамин тавр, мисли баргҳои афтида, инсон низ аз таҷрибаҳои гузашта мегузарад ва ба донишу покӣ мерасад. Хулоса Тирамоҳ на танҳо фасли баргрезон, балки фасли бедории дилу андеша аст. Он ба мо меомӯзонад, ки ҳар чизе дар зиндагӣ замони худашро дорад: гул мешукуфад ва як рӯз мерезад, вале аз паси он боз гулҳои нав мешукуфанд. Пас, ҳар лаҳзаро бояд дӯст дорем, чунки ҳар поён оғози чизи нав аст.
ГАНҶЕ, КИ АЗ ЧАШМ ПИНҲОН АСТ
Замоне як подшоҳ буд, ки кишваре бой аз неъматҳои зеризаминӣ дошт: нефт, газ ва тилло. Мардумаш бо осудагӣ зиндагӣ мекарданд. Подшоҳ боре хост, ки бифаҳмад: — Оё мардум қадри ин неъматҳоро медонанд ё не? Ӯ либоси деҳқон пӯшида, ба миёни мардум баромад. Дар роҳ дид, ки баъзеҳо мегӯянд: — Мо бой ҳастем! Замин худаш ба мо тилло медиҳад. Нефт худ берун мешавад. Газ худ аз зери хок мебарояд. Пирмарде, ки дар канор менишаст, сухани онҳоро шунида гуфт: — Эй мардум, ин ганҷ аз шумо нест. Ин амонат аст. Агар амонатро ҳифз накардӣ — неъмат ба офат табдил мешавад. Мардум хандиданд: — Замин калон аст, ба мо ҳам мерасад! Пир чизе нагуфт. Солҳо гузашт. Заминро бидуни андоза кофтанд. Дарёҳо ифлос шуданд. Ҳаво ғафс ва дудолуд гашт. Хоки зироат камҳосил шуд. Мардум ба тангӣ афтоданд ва дарахтон хушк шуд. Онгоҳ мардум ба ёди сухани пирамард афтоданд ва назди ӯ рафтанд: — Чӣ кунем, ки баракат баргардад? Пирамард гуфт: — Ганҷи зери хок, бе ҳифзи рӯи хок ҳеҷ нест. Агар тилло мегиред — обро тоза нигоҳ доред. Агар газу нефт мебардоред — ба ҷой дарахт шинонед, ҳаворо пок доред. Зеро табиат мисли инсон аст — нафас мехоҳад. Мардум ба гуфтаи ӯ амал карданд: Дарёҳоро тоза карданд. Дарахтони нав шинонданд. Аз захираҳои зеризаминӣ бо тадбир истифода бурданд. Чанд сол пас кишвар боз пур аз баракат гашт. Мардум фаҳмиданд: Ганҷ дар зери замин аст, вале ҳаёт — дар рӯи замин. Панд: неъматҳои зеризаминӣ амонатанд, молики мо нестанд. Ҳар қадар онҳоро бидуни фикр истифода кунӣ, ҳамон қадар табиат аз ту мегирад. Табиатро ҳифз кунед, то сарват барқарор бимонад.
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор