МАРДЕ, КИ АНГУШТАРИ ТИЛЛОЯШРО НАГИРИФТ
Аз Абдуллоҳ ибни Аббос (разияллоҳу анҳумо) ривоят шудааст, ки рӯзе Паёмбари акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ангушти марде ангуштаре аз тилло диданд.
Расули Худо (с) ангуштарро аз ангушти ӯ берун оварда, ба дур андохтанд ва фармуданд:
— Оё яке аз шумо қасдан порае аз оташи сӯзонро гирифта, ба дасти худ мегузорад?!
Пас аз он ки Расули Худо (с) аз он ҷо рафтанд, ба соҳиби ангуштар гуфтанд:
— Ангуштаратро бардор ва аз он баҳрае бигир. Метавонӣ онро бифурӯшӣ ё ба тарзи дигар истифода барӣ.
Аммо он мард бо имони устувор ва эҳтироми амиқ нисбат ба Паёмбар (с) посух дод:
— На, қасам ба Худо! Ҳаргиз онро намегирам, зеро Расули Худо (с) онро ба дур андохтаанд!
Ва ҳамин тавр, он мард аз гирифтани ангуштараш худдорӣ кард.
Панди ҳикоят
Ин ҳадис намунаи ибратбахши муҳаббат, эҳтиром ва фармонбардории саҳобагони Паёмбари акрам (с) мебошад.
Он мард метавонист ангуштари тиллои худро бардорад, бифурӯшад ва аз пули он баҳра барад. Зеро манъи Паёмбар (с) ба пӯшидани ангуштари тилло барои мардон дахл дошт, на ба истифодаи дигари моли ҳалол.
Аммо он саҳоба аз муҳаббат ва эҳтироми амиқ ба Расули Худо (с) ҳатто нахост ангуштареро, ки эшон ба дур андохта буданд, дубора ба даст гирад.
Барои ӯ пайравӣ аз Паёмбар (с) аз арзиши тилло болотар буд.
Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки муҳаббати ҳақиқӣ танҳо дар сухан нест, балки дар рафтору амал зоҳир мегардад.
Инсон метавонад борҳо бигӯяд, ки Худо ва Паёмбарашро дӯст медорад, аммо нишонаи муҳаббати самимӣ он аст, ки барои иҷрои фармудаҳои дин аз хоҳишҳои нафси худ гузарад.
Арзиши имонро на бо он чӣ инсон ба даст меорад, балки гоҳе бо он чӣ барои ризои Худованд тарк мекунад, метавон шинохт.
Панди асосӣ:
Муҳаббати ҳақиқӣ ба Расули Худо (с) дар пайравӣ аз таълимоти ӯ ва риояи фармудаҳои шариат зоҳир мешавад.
Манбаъ: Саҳеҳи Муслим, ҳадиси 2090, китоби «Либос ва зинат».




