Мақолаҳо
Мақолаи навИМОМИ АЪЗАМ ВА АХЛОҚИ УМУМИИНСОНӢ
Ҷомеаи инсонӣ ба ҷуз қонун ва сохторҳои марбутаи идоракунии худ боз дорои маҷмӯи меъёрҳо ва принсипҳои ахлоқие мебошад, ки рафтору муносибати аъзои онро ба низом медарорад. Агар қонунҳо ва меъёрҳои муайянкардаи онҳо ҳуқуқу озодиҳои одамонро дар ҷомеа ба
ОН ҶАНГРО ДАР ТАЪРИХ ҲАМТО НАБУД
Ҷанги Бузурги Ватанӣ дар сарнавишти тамоми халқҳои Иттифоқи Советӣ нақши абадӣ гузошт. Истилогарон золимона ҳазорон шаҳру деҳро хароб ва разилона даҳҳо миллион сокини онро қурбон намуданд. Ҳам дар раҳгузари он боди самум ва ҳам ҳазорон километр дур аз он
ИТТИФОҚИ КАСАБА – ҲОМИИ ҲАМА
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар мулоқот бо роҳбарону фаъолони Федератсияи иттифоқҳои касабаи мустақили Ҷумҳурии Тоҷикистон (24.10.2019) таъкид намуданд, ки: «Иттифоқҳои касаба
АФКОРИ ҶОМЕАРО ОМӮХТАН ХУБ АСТ
Маориф аз муҳимтарин самтҳои сиёсати давлат буда, аз ҷониби Президенти кишвар пайваста ба он таваҷҷуҳ зоҳир мегардад. Вазорати маориф ва илм ниҳодест, ки сиёсати давлатро дар ин самт пеш мебарад, аз он дифоъ мекунад, баҳри рушди соҳа талош меварзад. Дар
Мавзӯи издивоҷ
Мавзӯи бисёриздивоҷии Паёмбари Акрамро (саллаллоҳу алайҳи васаллам) зиёд баррасӣ мекунанд. Масъалаи мазкурро чӣ гуна тавзеҳ медиҳед? Пеш аз ҳама он нафароне, ки дар ин мавзӯъ суханҳои пасту баланд мегӯянд, ба гумон аст, ки дар роҳи мутолиаву
Аритиши миллӣ.
Қувваҳои мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон зодаи истиқлолият буда, дар шароити вазнин таъсис ёфтаанд. Баъди пош хӯрдани Иттиҳоди Шӯравӣ кишварҳои навтаъсис, алалхусус давлатҳои мустақили Осиёи марказӣ дар заминаи биною иншооти амнияти ҳарбидошта, қувваҳои
САРҚОНУН - САНАДИ МУҚАДДАСУ ТАҚДИРСОЗИ МИЛЛАТ
«Ҳадафи сиёсиси мо барпо кардани давлати демократию ҳуқуқбунёд аст. Дар ин ҷода, Сарқонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун санади воломақоми миллат ва шоҳсутуни устувори сулҳу ваҳдат, раҳнамои ҳамешагии мо хоҳад буд», – гуфтааст Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ
Ваҳдати миллӣ пояи сулҳ аст.
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам, Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам. Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он, Даҳр бинмояд ситоиши мардуми барнодилам. Сулҳу ваҳдат ибораҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин ва бо лаҳни шево садо дода,
ХИСЛАТҲОИ НОМАТЛУБ - ДОҒИ ҶОМЕА
Адаб тоҷест аз нури Илоҳӣ, Бинеҳ бар сар, бирав ҳарҷо ки хоҳӣ. Инсон бузургтарин насли бошуурест, ки маҳз тавассути ақлу хирад, илму маданият, фарҳангу адаби худ аз дигар офаридаҳои Офаридгори бузург тафовут дорад. Инсон – фардиятест, ки дорои ақлу
Авзои Мовароуннаҳру Хуросон пас аз давлати Сомониён
Давлати Сомониён феодали, яъне ҷомеаи ашрофи буд. Сардори давлат амир ба ҳисоб мерафт. Ҳам ҳокимияти дунявӣ ва ҳам дини дар ихтиёри ӯ буд. Амир аз ҷумлаи шахсони маъруфу донишманд шӯрои маслиҳати дошт, ки он ба ӯ тарзу усулҳои самароноки идораи
Андешаи ман оид ба ифтихори миллӣ
Халқи тоҷик баъди зиёда аз ҳазор сол аз нав соҳиби давлати мустақили миллӣ гардида, мақому манзалати хосса касб намуд. Барои миллат ин бахти нодир ва воқеаи хеле бузургу фараҳбахш ва ифтихор аст. Дар тӯли таърих халқи тоҷик ба як қатор дастовардҳои
Ваҳдат – пояи хушбахтӣ ва рушди миллат.
Парокандагии миллӣ, ҷудогӣ ба маҳалу гурӯҳҳо ва паси сангари муқобил пайи қасди ҷони якдигар қарор гирифтани тоҷикон, ки акнун истиқлолият насибашон гашта буд, воқеан даҳшат ва хатари азиме буд. Тақдир ва сарнавишти миллати тоҷик дар солҳои 1992-1994 чун
Абулқосими Фирдавсӣ - Андешаи Ватанпарварӣ
Адабиёти форсӣ дар осмони фарҳанги ҷаҳонӣ ба сони хуршед аст ва кам халқеву миллатеро дар рубъи маскун метавон пайдо намуд, ки ба торикистон зиндагии эшон фурӯғи ҷовидонаи ин хуршед натобида бошад. Адабиётест гаронарзиш ба эътибори ғоя, бадеият ва
Сулҳи пойдори мо.
Сулҳ баҳорест, баҳор оварад, Равнақи шодиву барор оварад. Сулҳ диҳад шаршараи ҷӯи об, Сулҳ диҳад ҳусни пур аз обутоб. Оре, сулҳ мафҳумест бузургу пуробуранг, ифодакунандаи амният, осоиштагӣ, озодӣ, истиқлолият ва нишонаи ободию зиндагии ороми
Қонун раҳнамои зиндагии мо
«Ҳадафи сиёсиси мо барпо кардани давлати демократию ҳуқуқбунёд аст. Дар ин ҷода, Сарқонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун санади воломақоми миллат ва шоҳсутуни устувори сулҳу ваҳдат, раҳнамои ҳамешагии мо хоҳад буд», – гуфтааст Президенти кишварамон мӯҳтарам
ИСТИҚЛОЛИЯТ ВА АРТИШИ МИЛЛӢ
-Истиқлолият дастоварди муҳимтарину бузург, неъмати бебаҳои ҳама гуна халқу миллат ба шумор меравад. Шарофати ҳамин истиқлолият аст, ки мо соҳиби Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ, Артиши миллӣ, Қувваҳои сарҳадӣ, пули миллӣ ва узви комилҳуқуқи Созмони
Сотсиология ҳамчун илм.
Сохтор ва дараҷанокии донишҳои сотсиологӣ Мундариҷа Инкишофи сотсиология ҳамчун илм дар бораи ҷомеа Объект ва предмети омӯзиши сотсиология Сатҳ ва дараҷаҳои донишҳои сотсиологӣ Категорияҳо ва қонунҳои сотсиология Парадигмаҳои
Шахс ва ҷомеа
Шахс ва ҳаёти иҷтимоӣ Мундариҷа Шахс: мафҳум ва сохтори он. Омилҳои ташаккули шахсият. Навъҳои иҷтимоии шахс. Мақом ва нақши иҷтимоии шахс. Иҷтимоишавии шахс. Ниёзҳои шахс: моҳият, тасниф ва назарияҳо. Шахс:
Заминаҳои пайдоиши илми сотсиология.
Барқароршавии илми сотсиология давраи дуру дарози таърихӣ дорад, чунки кӯшишҳои дарк намудани характери сохтори ҷамъиятӣ, ба инсоният ҳанӯз дар ибтидои инкишофаш хос буд. Инкишофи таълимот дар бораи ҳаёти ҷамъиятиро мо дар Юнони қадим дар асарҳои
Классикони сотсиологияи илмӣ.
а) ОгюстКонт – асосгузори илми сотсиология Огюст Конт (1798 – 1857) сотсиолог ва файласуфи франсавӣ, дар илм ҳамчун асосгузори сотсиология ва фалсафаи позитивӣ этироф шудааст. Таълимоти позитивие, ки ӯ пешниҳод кард, бояд донишҳои илмиро аз фалсафаи
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё