Мақолаҳо
Мақолаи навМАҚОМИ УСТОД ДАР ЗАМОНИ МУОСИР
Мусаллам аст, ки устодон сарчашмаи донишу маърифат, пешравию комёбиҳо дар ҷодаи ҳаёти инсон ҳастанд, чунки эшон ҳар нафасу қуввати хешро барои аз бар намудани илм, соҳибмаърифат гардонидани ҷавонону наврасон харҷ мекунанд. Аз ин рӯ, донишҷӯён, бахусус
УНСУРУ ОМИЛҲОИ ТАТБИҚИ МУНОСИБАТИ БОСАЛОҲИЯТ БА ТАЪЛИМ
Муносибати босалоҳият дар таълим, фаъолиятест, ки дар он диққати асосӣ ба ташаккули малакаҳои амалӣ (ҳаётӣ, функсионалӣ) равона шуда, он ба саволҳои: “Хонанда чӣ кор карда метавонад?”, “Хонанда кадом амалҳоро иҷро карда метавонад?” ҷавоб гуфта, дониш
МАШҒУЛИЯТ ВА МАХСУСИЯТҲОИ ТАҲСИЛОТИ ФАРОГИР
Тамоми иқдомот оид ба Ҷумҳурии Тоҷикистон баҳри ислоҳот ва навсозии таҳсилоти фарогир (инклюзивӣ) низоми маориф барои кӯдакони имконияташон ба идеологияи муҳофизат махсус кӯшишҳои зиёд ба харҷ додааст. Қонуни намудани ҳуқуқи кӯдак дар ҷомеа Ҷумҳурии
БАРОИ БАЧАҲО АСАР ЭҶОД КАРДАН КОРИ САНГИН АСТ
Ҳамасола дар ҷумҳуриямон Рӯзи байналмилалии китоби бачагона қайд карда мешавад. Ба ин муносибат дар кишвар як қатор чорабиниҳои фарҳангӣ пешбинӣ мешаванд, ки «Корвони китоби бачаҳо» аз ҷумлаи онҳост. Мусоҳибаи мо бо Азизи Азиз, мудири бахши кӯдаки
ОМИЛҲОИ БАЛАНД БАРДОШТАНИ САТҲУ СИФАТИ ТАЪЛИМИ ФАНҲОИ ТАБИАТШИНОСӢ, ДАҚИҚ ВА РИЁЗӢ
Мақсади ҳақиқӣ ва асосии ҳамаи илмҳо ба инсон додани муҳимтарин Дар замони муосир таъсири илм ба тамоми дастовардҳои башарият, шинохти олам самтҳои фаъолияти ҳаёти инсон: истеҳсолот, ва кашфи асрори он мебошад. Ҳаёти техника, технология, иқтисодиёт,
УСУЛУ ШЕВАҲОИ САМАРАБАХШИ КОР БО ОМӮЗГОРОНИ ҶАВОН
Таълиму тарбия дар муассисаҳои таълимии кишвар ба як силсила омилҳое вобаста мебошад, ки татбиқи онҳо ба рушду пешравии соҳаи маориф мусоидат хоҳад кард. Яке аз вазифаҳои муҳимми роҳбарияти таълимгоҳҳо (директору ҷонишинони вай) тарбияи омӯзгорони ҷавон
МАЪЛУМОТИ МУХТАСАР ДАР БОРАИ МАТН ВА НАВЪҲОИ ОН
Иштирокдорони семинарро омӯзгорони гӯё пешқадам ва олимони Чанд вақт пеш як семинари 9 - рӯза бо унвондори соҳаи забони тоҷикӣ ташаббуси Вазорати маориф ва илм бо ташкил мекарданд. Мушовири намояндагии ЮНИСЕФ дар Тоҷикистон дар байналмилалӣ
НАҚШИ СОЗМОНИ МИЛАЛИ МУТТАҲИД ДАР ҲИФЗИ БАЙНАЛМИЛАЛИИ ҲУҚУҚИ ИНСОН
Рушду инкишофи назаррас дар ташаккулу пешрафти ҷомеаи ҷаҳонӣ, дар садаи ХХ дарки арзиши инсон, шаъну шарафи он буд, ки бо зарурати таъмини кафолатҳои ҳадди ақали мавҷудият ва рушди озодии инсон алоқаманд мебошад. Соли 1945 Оинномаи бонуфузтарин созмони
ТАҲАММУЛПАЗИРӢ ВА ТАДҚИҚИ ОН ДАР ҲАЁТИ ҶАВОНОН
Таҳаммулпазирӣ, пеш аз ҳама, истилоҳи иҷтимоӣ – фарҳангӣ буда, дар Мафҳуми таҳаммулпазирӣ предмети омӯзиши соҳаҳои гуногуни илм, ба мисли илмҳои гуногун тобишу маънои нав фалсафа, ахлоқ, сиёсатшиносӣ, тиб, пайдо мекунад. Бо вуҷуди ин, педагогика ва
ЛАҲЗАҲОИ ХОТИРМОН
Аз нимаи солҳои шастум адабиёти моро ҷустуҷӯҳои нави эстетикӣ, рӯҳияи худогоҳӣ, талқини ҳофизаи таърихии халқ, хусусан арзишҳои маънавӣ сар то по фаро гирифт. Ба адабиёт рӯҳи нав дамид. Дар ин миён лозим медонам хизматҳои пурарзиши шодравон Лоиқ Шералиро
«МАН КАЛОН МЕШАВАМ» 110-СОЛА ШУД
Ин мисраъҳои нахустин аз достони Ин шеъри устод Мирсаид Миршакар “Панҷи нором”-и устод Мирсаид чандин насли фарзандони тоҷикро дар рӯҳияи Миршакарро метавон чун мифтоҳе барои баланди муҳаббат ба Ватан ва меҳанпарастӣ кушодани дарвозаҳои табъи муаллифи
УСУЛИ ТАЪЛИМИ «УМУМИЯТ ВА ФАРҚИЯТИ ЗАРФ АЗ СИФАТ»
Мақсади таълим: то охири дарс Сохтори масъалаи таълим ба он хонандагон бояд: вобаста аст, ки то кадом андоза ба аз матн зарфҳоро муайян карда, мақсади дарс расидан самарабахш аст. шарҳ дода тавонанд; Истифодаи метод ҳеҷ гоҳ мақсади умумият ва фарқияти
ҲАМА МАСЪУЛИ РУШДИ КӮДАКОНЕМ
Яке аз ҷузъҳои муҳимми ҷамъият оила аст, яъне оила ячейкаи асосии ҷамъиятӣ ба ҳисоб меравад. Инсон ба воситаи оиладорӣ на танҳо хушбахтӣ ба даст меорад, балки пас аз оиладорӣ бештар дучори мушкиливу душвориҳои зиндагӣ мегардад. Зеро баъд аз хонадор
МУШКИЛИ САДОНОКҲО ВА ЧАНД МАСЪАЛАИ ТАҲРИРТАЛАБ ДАР «ҚОИДАҲОИ ИМЛОИ ЗАБОНИ ТОҶИКӢ»
Қоидаҳои имло ё орфография маҷмуи қоидаҳои ба низом даровардашудае мебошанд, ки тарзи ягонаи ифодаи нутқро дар навишт муқаррар менамоянд. Ҳар забони соҳибхат, ба шумули забони тоҷикӣ, аз ин дастур бархурдор мебошад. Қоидаҳои имло як навъ муаррифгари
САДРИДДИН АЙНӢ ВА МИРЗО ТУРСУНЗОДА
Ба таъкиди устод Мирзо Турсунзода, «Садриддин Саидмуродзода Айнӣ ҳамчун Устод Садриддин Айнӣ дар ватандӯсти ҳақиқӣ ҳамаи ҳаёти худро ба халқ таърихи адабиёти муосири тоҷик бахшида, дар тараққиёти ҳамаи соҳаҳои илм ва бо таълифи асарҳои илмию бадеӣ
ТАҲҚИҚИ ОБРАЗИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ
Ҳеҷ як давру замон бидуни ғояи пешбаранда ба муваффақиятҳо ноил шуда наметавонад. Барои дуруст тавзеҳ бахшидани сиёсату ғояи давр дар ҳаёти иҷтимоӣ василаи таҳрикдиҳандае лозим аст, ки он публитсистика мебошад. Публитсистика тавъам бо рӯҳияву
САНОАТИКУНОНӢ: ИЛМ, ҶАВОНОН ВА ОМИЛҲОИ РУШД
Зарурати омӯзиши амиқи фанҳои табиӣ-риёзӣ таваҷҷуҳро ба масоили мазкур бештар гардонд. Ин аст, ки дар сиёсати имрӯзаи давлат дар ин росто тадбирҳои гуногун андешида мешаванд. Аз ниҳодҳои масъуле, ки рисолати дар амал татбиқ намудани донишу андӯхтаҳои
ИЛМУ МАОРИФ – МАСЪАЛАИ МЕҲВАРИИ ПАЁМ
21-уми декабри соли 2021 Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон “Дар бораи самтҳои асосии сиёсати дохилӣ ва хориҷии кишвар” дар “Кохи Сомон” ироа гардид. Дар Паёми навбатии хеш Пешвои миллат дар меҳвари сиёсати
ЧАНД ҲИССАИ ХУРД АЗ ЯК ҚИССАИ КАЛОН
Инак, чанд пора аз он рӯзе, ки маъмурияти мактаб таълиму тарбияи дафтарҳоро баъди веростории яке аз синфҳои якумро ба мани то ин дам дар лозим ба ихтиёри хонандаҳои синфҳои болоӣ дарсгуфта бовар кард, фикре ба сарам маҷалла ҳавола месозем. роҳ ёфт, ки
МАСЪУЛИЯТ ДАР ЗИНАИ АВВАЛИ ТАҲСИЛОТ
Вазъи кунунии ҷомеа тақозо дорад, ки дар муассисаҳои таҳсилоти умумӣ ба тарбияи насли наврас эътибори зиёд дода шавад. Диққати роҳбарияти мактаб, омӯзгорон, роҳбарони синфҳо ва дигарон бояд, пеш аз ҳама, ба тарбияи шахсият равона гардад. Ҳамзамон,
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё