САБРИ ЗАН ВА ШУКРИ ШАВҲАР
Ривоят мекунанд, ки яке аз бузургони араб марде буд, ки чеҳраи чандон зебое надошт ва бо нозебоии зоҳириаш машҳур буд.
Аммо ҳамсари ӯ зане бисёр зебо, хушахлоқ, некӯсират ва бофазилат буд.
Рӯзе зан бо табассум ба шавҳараш нигарист ва гуфт:
— Эй шавҳари азиз! Ман яқин дорам, ки ману ту ҳар ду аҳли биҳиштем!
Шавҳар аз шунидани ин сухан дар ҳайрат монд ва пурсид:
— Чӣ гуна ба чунин хулоса расидӣ? Аз куҷо медонӣ, ки ҳар дуи мо аҳли биҳиштем?
Зан бо хуштабъӣ ва зарофат посух дод:
— Зеро ту ҳар рӯз ба чеҳраи зебои ман менигарӣ ва Худовандро шукр мегӯӣ, ки чунин ҳамсаре насибат кардааст.
Аммо ман ҳар рӯз ба чеҳраи нозебои ту менигарам ва сабр мекунам!
Пас, ту аз ҷумлаи шукргузорон ҳастӣ ва ман аз ҷумлаи сабркунандагон. Ва сабркунандагону шукргузорон сазовори подоши бузурги Худованданд!
Шавҳар аз ин ҳозирҷавобии ҳамсараш дар ҳайрат монд ва ба зарофати сухани ӯ табассум кард.
Панди ҳикоят
Ин ҳикояти кӯтоҳ дар зоҳир ҳазлу шӯхӣ менамояд, аммо дар паси он маънои амиқе нуҳуфтааст.
Зиндагии инсон ҳамеша аз чизҳои дилхоҳ иборат нест. Дар он ҳам неъмат ҳасту ҳам душворӣ, ҳам шодӣ ҳасту ҳам озмоиш.
Аз ин рӯ, инсон барои зиндагии орому хушбахтона ба ду хислати муҳим ниёз дорад: сабр ва шукргузорӣ.
Шукргузорӣ ба мо меомӯзад, ки неъматҳои доштаамонро қадр кунем.
Сабр ба мо ёрӣ медиҳад, ки дар баробари мушкилот ва камбудиҳои зиндагӣ устувор бошем.
Дар зиндагии оилавӣ низ ин ду хислат аҳамияти бузург доранд.
Ҳеҷ инсоне комил нест. Ҳар кас дорои хислатҳои нек ва камбудиҳои худ мебошад.
Агар зану шавҳар танҳо ба айбҳои якдигар нигоҳ кунанд, зиндагияшон пур аз норозигӣ мегардад. Аммо агар некиҳои якдигарро қадр кунанд ва дар баробари камбудиҳои ночиз сабру таҳаммул нишон диҳанд, муҳаббату эҳтиром миёнашон бештар мешавад.
Албатта, сабр маънои таҳаммули зулму таҳқирро надорад. Сабри нек дар зиндагии оилавӣ бояд бо эҳтироми тарафайн ва кӯшиши ислоҳи мушкилот ҳамроҳ бошад.
Ин ҳикоят ҳамчунин ба мо ёдрас мекунад, ки зебоии зоҳирӣ ягона меъёри арзиши инсон нест.
Чеҳраи зебо чашмро шод мекунад, аммо ахлоқи нек дилро ором месозад.
Шояд инсон аз ҷиҳати зоҳирӣ чандон зебо набошад, вале бо меҳрубонӣ, вафодорӣ ва рафтори некаш дар дили дигарон ҷойгоҳи баланд пайдо кунад.
Ва шояд касе соҳиби ҳусни зебо бошад, аммо бе ахлоқи нек натавонад муҳаббати дигаронро нигоҳ дорад.
Хулоса
Зани ҳозирҷавоб бо як сухани шӯхиомез ду хислати муҳимми инсониро ба ёд овард: сабр ва шукргузорӣ.
Инсон бояд барои неъматҳои доштааш шукр гӯяд ва дар баробари душвориҳои зиндагӣ сабру хирад нишон диҳад.
Панди асосӣ:
Ба ҷойи он ки ҳамеша камбудиҳои дигаронро бишуморӣ, некиҳои онҳоро бубин ва қадр кун.
Зеро хушбахтии оилавӣ танҳо дар ёфтани ҳамсари беайб нест, балки дар муҳаббат, эҳтиром, шукргузорӣ ва талоши якҷоя барои зиндагии нек аст.
Зиндагӣ бо шукр зеботар ва бо сабр осонтар мегардад.




