Зеҳн

Луғат

3 ноябри 2026 · 4 дақиқа хондан

ЗЕ
Зеҳн3 ноябри 2026 · 4 дақиқа хондан

Балоғат — расидагӣ, пухтагӣ, камолот.
Чашми хирад — чашми ақл; дидаи ҳақиқатбин.
Идрок — дарк кардан, дарёфтан, фаҳмидан.
Қазову қадар — сарнавишт, тақдир, қисмат, пешомад ва сарнавишт.
Ҷабраил — яке аз фариштагони бузург, ки вазифааш оварандани ваҳйи илоҳӣ ба паёмбарон мебошад.
Шаҳодат — шаҳид шудан; ба шаҳодат расидан, кушта шудан (дар роҳи ҳақ).
Маъбуд — қобили парастиш, муҷиби парастиш, Худо
Закот — ҳиссаи маълуме, ки ҳар як мусулмон мувофиқи фармудаи шариат аз даромад ва дороии худ бояд ҳар сол ба фақирон ва муҳтоҷон бидиҳад.
Молик — мулкдор, соҳиби мулку замин, доро.
Сабқат — пешдастӣ кардан, пеш гузаштан.
Абулқосим — падари Қосим, яке аз номҳои Паёмбар (с).
Расул — фиристода, қосид.
Издиҳом — ҷамъомади мардуми зиёде дар як ҷо; зич (анбӯҳ) шуда истодани одамон.

Фидя — мол ё чизе, ки барои халосии ҷони худ ё каси дигар дода мешуд, сарбаҳо, сархарид.
Бад-ин минвол — ба ин тарз, ба ҳамин қарор.
Амру наҳй — фармонҳо ва қонуну қоидаҳои динӣ (ҷоиз ва ноҷоиз), таблиғи корҳои нек дар шариат.
Ифтироқ — ҷудо шудан, аз ҳамдигар ҷудо шудан, пароканда шудан, ҷудоӣ, фироқ.

Уммат — мардум, ҷамоат, гурӯҳи одамон, як миллат ва як дин.
Иҷтиноб — худро канор гирифтан, худдорӣ, канорагирӣ, ҳазар кардан аз коре, дурӣ кардан аз коре.

Даврони ҷоҳилият — давраи тоисломии таъриху адабиёти араб, давраи бутпарастӣ.
Асҳоб — ёрон ва ҳамсуҳбатони Паёмбар (с).
Қосид — касе, ки мактуб ё хабареро аз касе ба ҷое мебарад, номабар, номарасон, муждарасон.
Ҳадиси қудсӣ — мансуб ба Худованд, сухане, ки маънояш аз ҷониби Худои Мутаъол ва лафзаш аз Расулуллоҳ (с) баён шудааст.

Зироъ — газ, воҳид, ченак, аз оринҷ то нӯги ангушти миёна (тахминан 48 см).
Қулоч — фосилаи байни ду нӯги дастони ба ду тараф ёзондашуда, ки ченаки дарозӣ ҳам ҳисоб мешавад.

Подош — ҷазо, сазо, мукофоти амал, музд.
Арзонӣ доштан — ато кардан, бахшидан.

Муҳориба — бо ҳамдигар ҷангидан, разму пайкор дар майдони ҷанг, ҷанг, набард, ҳарбу зарб.
Мушрик — он ки ба ягонагии Худо бовар надошта, ба бисёрхудоӣ эътиқод дорад.

Ҳисси нафрат — рамидагии дил аз чизе, кароҳат доштан, безор будан.
Буғз — кина, адоват, душманӣ.
Амир-ал-муъминин — номи иловагие, ки ба халифаҳо ва бисёр подшоҳони Шарқи исломӣ дода мешуд.

Фурӯзон — дурахшон, тобон, равшан, шӯълавар, барафрӯхта.
Масъул — он ки ба иҷрои коре ӯхдадор аст ва неку бади он аз вай пурсида мешавад, ҷавобгари коре.
Пойдор — поянда будан, ҷовид будан, абадӣ боқӣ мондан.

Иззату икром — эҳтиром кардан, азиз доштан.
Ҳайрат — чи кор кардани худро надониста мондан, таҳайюр, дар тааҷҷуб мондан.
Саркашӣ — нофармонбардорӣ, беитоатӣ, сар аз итоат печидан, якраҳагӣ кардан.

Тавоноӣ — зурмандӣ, қувват, иқтидор, қудрат, бузургӣ, давлатмандӣ.
Иблис — шайтон, аҳриман, сардори девҳо.
Содалавҳ — киноя аз содадил, нодон, гӯл.
Муттаҳид — иттиҳодкарда, якшуда, яктану якҷоя.
Шигифт — тааҷҷуб, ҳайрат, ҳайронӣ, аҷиб, ҳайратовар.

Таваккал — умед бастан, эътимод кардан.
Эътимод — бовар кардан ба чизе, ба касе ё чизе бовар кардан, итминон доштан.
Мулҳид — мункири роҳи ҳақ, бе дин, даҳрӣ, аҳли бидъат.
Маҷусӣ — мансуб ба муҷус, пайрави дини Зардушт будан, оташпараст.
Мунозира — баҳсу ҷидоли ду ё чанд кас барои исботи назари худ оид ба мавзӯъ ё масъалае.
Чашмдор — мунтазир, интизор, умедвор.
Ваҷд — бехудӣ аз хурсандӣ, ғояти шавқу шодӣ, завқ, рӯҳбаланд шудан.
Такбир — такрор намудани ибораи «Аллоҳу акбар» дар вақти намоз.
Киштибон — ронандаи киштӣ, киштирон, нохудо.
Иттиҳом — тӯҳмат задан ба касе, тӯхмат, бӯҳтон.
Эъдом — нест кардан, куштан, ба қатл расонидан.
Мақбара — қабр, оромгоҳ, гӯрхона, дахма.
Каромат — кори фавқулоддае, ки аз авлиё содир мешавад; кори ғайриодӣ.
Ориф — огоҳ, воқиф, маърифат, доно, шиносанда, порсо, аҳли ирфону тасаввуф.
Турбат — хок; қабр, гӯр.
Хилофат — роҳбарӣ, сарварӣ, ҷойнишинӣ.
Саҷҷода — ҷойнамоз, мусалло.
Танбеҳ — огоҳӣ, сарзаниш, огоҳонидан, ҳушдор додан
Хутба — мавъизае, ки дар намози ҷумъа ва дар идҳо хонда мешавад.
Муназзаҳ — покиза кардашуда, пок, покиза.
Заъф — сустӣ, беқувватӣ, нотавонӣ.
Мадор — қувват, тобу тавон, маҷол.
Хиҷолат — шармзадагӣ, шармсорӣ, шарм, ҳаё.
Калимуллоҳ — он ки бо Худо сухан гуфтааст, лақаби Мусо (а).
Ниёз — ҳоҷат, эҳтиёҷ, эҳтиёҷ доштан, майлу хоҳиш.
Ба танг омадан — безор шудан аз чизе.

Мақолаҳои маъмул

ЗЕ
Мақола · 1 сол пеш

Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ

Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар

4
AI
Мақола · 2 сол пеш

Насиҳати Падар

Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва

3
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

Ростгӯи камоли инсонист.

Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст

2
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

МУҚАДАСОТИ МО

Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба

2