Зеҳн

САЛОМАТӢ – БОИГАРИИ БЕБАҲОСТ

9 ноябри 2026 · 5 дақиқа хондан

ЗЕ
Зеҳн9 ноябри 2026 · 5 дақиқа хондан

Саломатӣ яке аз бузургтарин неъматҳои Худованд ва гаронбаҳотарин сарвати инсон ба шумор меравад. Он асоси зиндагии осоишта, хушбахтии оила, фаъолияти пурсамар ва пешрафти ҷомеа мебошад. Инсон танҳо дар ҳолати солим будан метавонад бо хотири ҷамъ кору фаъолият намояд, илм омӯзад, ба аҳли оилааш ғамхорӣ кунад ва дар ободии Ватани худ саҳм гузорад. Аз ин рӯ, ҳар яки мо бояд саломатии худро қадр намуда, барои ҳифзи он ҳамеша кӯшиш намоем.

Беҳуда нагуфтаанд, ки «Саломатӣ – боигарии бебаҳост». Зеро инсон метавонад сарвати аздастрафтаро дубора ба даст оварад, аммо барқарор намудани саломатии аздастрафта на ҳамеша осон аст.

Дар ҷаҳони муосир бемориҳои гуногуни сироятӣ, аз ҷумла зуком, коронавирус ва дигар бемориҳои роҳҳои нафас, ба саломатии инсон таҳдид мекунанд. Паҳншавии бемории COVID-19 ба тамоми ҷаҳон нишон дод, ки саломатӣ танҳо масъалаи шахсӣ нест, балки ҳифзи он масъулияти ҳар як узви ҷомеа мебошад. Бепарвоӣ нисбат ба саломатии худ метавонад ба саломатии наздикон ва атрофиён низ таъсири манфӣ расонад.

Аз ин рӯ, барои пешгирии бемориҳои сироятӣ зарур аст, ки ҳар як шахс қоидаҳои беҳдошт ва тарзи ҳаёти солимро риоя намояд. Шустани мунтазами дастҳо бо собун, тоза нигоҳ доштани манзилу ҷойи кор, риояи тозагии хӯроку об, нигоҳубини даҳону дандонҳо, истеъмоли ғизои солим, машғул шудан ба фаъолияти ҷисмонӣ ва истироҳати кофӣ аз муҳимтарин омилҳои ҳифзи саломатӣ мебошанд.

Ҳамчунин, ҳангоми паҳншавии бемориҳои сироятии роҳҳои нафас аз ҷойҳои серодам ва тамоси наздик бо шахсони бемор то ҳадди имкон худдорӣ кардан, ҳавои хонаро мунтазам тоза намудан ва дар ҳолатҳои зарурӣ аз ниқоби тиббӣ истифода бурдан ба коҳиш ёфтани хатари сироят мусоидат мекунад. Ваксинатсияи тавсияшуда низ яке аз роҳҳои муҳими пешгирии бемориҳои сироятӣ ва оқибатҳои вазнини онҳо мебошад.

Чунон ки дар байни мардум мегӯянд: «Тозагӣ гарави саломатист».

Ҷойгоҳи саломатӣ дар таълимоти ислом

Дини мубини ислом ба ҳаёт ва саломатии инсон аҳамияти бузург медиҳад. Дар таълимоти ислом ҷисму ҷони инсон амонате аз ҷониби Худованд дониста мешавад. Аз ин рӯ, ҳар як мусалмон вазифадор аст, ки ин амонатро ҳифз намуда, аз амалҳое, ки ба саломатии худ ва дигарон зарар мерасонанд, дурӣ ҷӯяд.

Паёмбари гиромии ислом, ҳазрати Муҳаммад (с), мардумро ба покизагӣ, эҳтиёт, пешгирии бемориҳо ва табобат ташвиқ намудаанд.

Аз Расули Акрам (с) ривоят шудааст, ки фармуданд:

«Ҳар гоҳ шунидед, ки дар сарзамине тоун пайдо шудааст, ба он ҷо ворид нашавед ва агар тоун дар сарзамине пайдо шавад, ки шумо дар он қарор доред, аз он ҷо берун нашавед».

(Ривояти Имом Бухорӣ)

Ин ҳадиси муборак нишон медиҳад, ки пешгирии паҳншавии бемориҳои сироятӣ дар таълимоти ислом ҷойгоҳи муҳим дорад. Риояи чораҳои эҳтиётӣ на танҳо барои ҳифзи саломатии худ, балки барои эмин нигоҳ доштани дигарон низ зарур аст.

Ислом инсонро ба он даъват мекунад, ки ҳангоми беморӣ ба табиб муроҷиат намояд ва барои шифо ёфтан аз воситаҳои табобат истифода барад.

Паёмбари Худо (с) фармудаанд:

«Ҳар дарде давое дорад. Ҳар гоҳ даво ба дард мувофиқ ояд, бемор ба изни Худованди азза ва ҷалла шифо меёбад».

(Ривояти Имом Муслим)

Аз ин ҳадис бармеояд, ки ҷустуҷӯи табобат ва истифодаи воситаҳои тиббӣ бо таваккал ба Худованд мухолифат надорад. Баръакс, инсон бояд барои шифо ёфтан кӯшиш кунад ва натиҷаи онро ба иродаи Парвардигор вогузорад.

Пешгирии беморӣ беҳтар аз табобати он аст

Яке аз муҳимтарин роҳҳои ҳифзи саломатӣ сари вақт пешгирӣ намудани бемориҳо мебошад. Бисёр бемориҳоро метавон тавассути риояи қоидаҳои беҳдошт, ғизои дуруст, фаъолияти ҷисмонӣ, эмгузаронӣ ва муоинаҳои профилактикӣ пешгирӣ намуд ё хатари пайдоиши онҳоро коҳиш дод.

Ҳангоми мушоҳидаи нишонаҳои бемориҳои сироятии роҳҳои нафас, аз қабили баланд шудани ҳарорати бадан, сулфа, дарди гулӯ, обравии бинӣ, дарди сар, беҳолӣ ва дарди мушакҳо, бояд ба саломатии худ диққати ҷиддӣ дод.

Дар сурати пайдо шудани нишонаҳои вазнин, аз ҷумла душвории нафаскашӣ ё дарди давомдори қафаси сина, зарур аст, ки фавран ба ёрии тиббӣ муроҷиат карда шавад.

Пинҳон кардани беморӣ, худсарона истеъмол намудани доруҳо ва беэътиноӣ ба тавсияҳои табиб метавонад боиси вазнин шудани ҳолати бемор гардад. Ҳамчунин, шахси гирифтори бемории сироятӣ бояд барои пешгирии сироят ёфтани атрофиён чораҳои зарурӣ андешад.

Саломатӣ неъматест, ки бояд шукри онро ба ҷо овард

Дар баробари риояи қоидаҳои беҳдошт ва муроҷиат ба табиб, дини ислом инсонро ба дуо ва талаби саломатӣ аз Худованд низ даъват мекунад.

Паёмбари Акрам (с) ба амаки худ ҳазрати Аббос (р) чунин фармудаанд:

«Аз Аллоҳи таъоло офият талаб кун».

(Ривояти Имом Тирмизӣ)

Офият маънои саломатӣ, осудагӣ ва эмин будан аз балою мусибатҳоро дорад. Ин неъматест, ки ҳар як инсон ба он ниёзманд аст.

Ҳамчунин, аз Анас ибни Молик (р) ривоят шудааст, ки Паёмбар (с) чунин дуо мекарданд:

«Худовандо, ман ба Ту паноҳ мебарам аз песӣ, девонагӣ, ҷузом ва бемориҳои бад».

(Ривояти Имом Абӯдовуд)

Ин дуоҳо нишон медиҳанд, ки саломатии ҷисмонӣ ва равонӣ дар зиндагии инсон арзиши бузург дорад ва бояд ҳамеша аз Худованд ҳифзу офият талаб намуд.

Бисёр вақт инсон то замоне ки солим аст, қадри саломатиро ба таври шоиста дарк намекунад. Танҳо ҳангоми бемор шудан мефаҳмад, ки нафаси озод, хоби ором, қадамҳои устувор ва зиндагии бе дарду ранҷ чӣ қадар арзишманданд.

Аз ин рӯ, набояд интизор шуд, ки беморӣ моро аз қадри саломатӣ огоҳ созад. Бояд ҳар рӯз барои ин неъмати бузург шукргузорӣ намуда, дар ҳифзи он масъулиятшинос бошем.

Хулоса

Саломатӣ сарвати бебаҳо ва яке аз асосҳои зиндагии хушбахтонаи инсон мебошад. Ҳифзи он на танҳо вазифаи табибон ва муассисаҳои тандурустӣ, балки масъулияти ҳар як шахс аст.

Ҳар яки моро зарур аст, ки тарзи ҳаёти солимро пеша намоем, қоидаҳои беҳдоштро риоя кунем, аз одатҳои зараровар дурӣ ҷӯем ва нисбат ба саломатии худу наздиконамон бетараф набошем.

Мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки саломатӣ неъмати бузурги Парвардигор аст ва шукри ҳақиқии ин неъмат танҳо бо забон нест, балки бо ҳифзи он низ ифода меёбад.

Пас, биёед саломатии худро пеш аз бемор шудан, ҷавониро пеш аз пирӣ ва имкониятҳои зиндагиро пеш аз аз даст рафтани онҳо қадр намоем. Зеро саломатӣ тоҷест бар сари инсонҳои солим, ки арзиши онро бештар беморон дарк мекунанд.

Мақолаҳои маъмул

ЗЕ
Мақола · 1 сол пеш

Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ

Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар

4
AI
Мақола · 2 сол пеш

Насиҳати Падар

Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва

3
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

Ростгӯи камоли инсонист.

Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст

2
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

МУҚАДАСОТИ МО

Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба

2