Метрои Москва кор карда, бо медали Федерасияи Россия сарфароз гардид. Ниҳоят вай вақти зарурат бо масъулияти том аз нав ба кори нақби Анзоб омад ва дар мушкилтарин корҳои нақб хизмат карда, дар бастани роҳи сангрезаҳо, сохтан ва ҳаффории нақб, эҳтиёт намуда ба кор андохтани ҷавонписарони тоҷик, ғамхориҳояш дар ҳақи онон ҳамчун устод давра ба давра намоён шудан гирифтанд. Мафтун нақбканиро ҷабҳаи пеши корнамоӣ ва мубориза медонист. Дар дили коргарон муҳаббату садоқат ба Ватан меафзуд: «Ҳар пора сангаш ба чашмам чун дурру гавҳар азиз аст» (с. 49). Лойқаи нақбро бо бодбезан ях кунонида роҳи нақбро давом дод. Вай бо ақли солим ва меҳнати ҳалол, ҳамин тавр, намунаи ибрати ҳамагон мегардад. Қаҳрамони асар Мафтун аз ҳар кору таҷриба хулосаҳои нодир мебаровард, дар мавридҳои гуногун панду ҳикматҳои дилрабо мегуфт. Даврони аскарӣ аз тамошои Эрмитаж ҳам ба хулосае омадааст, ки агар барои дидани ҳар намоя ду дақиқа сарф шавад, ба тамоми диданаш 11 сол вақт мегирад. Ҳамин хел, ӯ як шахсе баркамол гардид, ки таҷрибаҳои эҷодии шахсии нависандаро ҳам ҷамъбаст мекардагӣ шуд.

Мафтун ҳамчунон метавонист роҳбари кордон шавад ва барои ин кор шароитҳо дошт: ҳамсараш Фароғат ӯро ба кори вазорат талқин намуд, хусури вазираш ҳам шавқманд мекард, ки акнун дар идораҳои боло ба кор равад. Лекин вай аз насиҳати падар, ки кори ӯро барҷуръат идома диҳад, берун намебаромад, сари ҳар мушкилот бошад ҳам, сохтмони роҳро ба усули нав, ба тарзи нақбкании ҳозиразамон анҷом дод. Зеро ҳоло сиёсати нақб барои давлату ҳукумат аз ҳазор кори раҳбарию илмӣ болою баланд ва арсандатар аст. Вай инро фаҳмида, аз лаззати зиндагидорӣ, аз ҷойи гарми оилаю хона ҳам муҳиммию кори нақб, зарурати онро муқаддасу арзишманди шаҳрвандӣ донист. Дар кулли ҷабҳаҳо дӯстонаш Шералию Ҷобирбек ҳамроҳаш буданд.

Ниҳоят Мафтун дар арафаи ба кор андохтани нақби