Асарҳо ҳамчун нигоштаҳои публитсистикаи ҳуҷҷатӣ аз ҷониби мунаққидон, адабиётшиносону журналистон баҳои муносиб гирифтаанд.

Мазмуни очерки «Насими Дашти Кокул» кушодани заминҳои канори дарё ва тарзу усули шолипарвариро тасвир менамояд. Баррасии ин масъала бо одамияти баланд, дӯстиву ҳамгироӣ, меҳнати фидокорона тавъам инъикосу васф гардидааст. Моҳият ва сужаи очерк асосан рӯзгор ва фаъолияти меҳнатии ду насли заҳматкашро фаро мегирад. Дар тасвири муаллиф деҳқони шолипарвар шахси ватандӯсту соҳибхирад, ғамхору меҳрубон аст. Ӯ дар ҳеҷ муассисаи соҳавӣ таҳсил накардааст, аммо таҷрибаи пешқадаму санҷидаи деҳқонӣ дорад. Ҳамчунин ба ноадолатиҳои замон ҳамеша мубориза мебарад, намегузорад, ки ашхосе дороиву сарвати инсон, заминҳои корамашонро бигиранд, бенавояшон кунанд. Деҳаи худро ҳамроҳи ҷавонони дигар ҳифз намуда, дар ташкили хоҷагиҳои деҳқонии гурӯҳӣ фаъолона иштирок мекунад ва аз ин ҳама воқеаҳо таҷрибаи зиёди зиндагӣ меомӯзад. Дар чунин ҳолат қаҳрамонҳои созандаву бунёдкори очерк ифодагари мақсади публитсист баён ёфта, афроди бадтинат баръакси мавқеи ғоявии ӯ амал мекунанд.

Марди шолипарвар мавзеъҳои мураккаби заминҳои бекорхобидаву туғайзори канори соҳили дарёи Панҷро бо меҳнати зиёд ба гардиши кишоварзӣ дароварда, аз он ҳосили хуб мерӯёнад. Дар солҳои аввали ташкили хоҷагиҳои деҳқонӣ, вақте дар замини фатҳкардааш шолӣ мекишт, аз маркази ноҳия муҳандисе омад ва ба кораш эрод гирифта, сарзаниш мекунад. Сипас як гурӯҳ роҳбарому мутахассисон вазъиятро омӯхта, гӯё дарк мекунанд, ки аз палҳои шолии ӯ ҳосил гирифтан ғайриимкон аст. Барои вайрон намудани ин киштзор фармон медиҳанд, аммо шолипарвар намегузорад, ки ба он даст расонанд. Деҳқони асил дар палҳои шолӣ боз бештар меҳнат мекунад, нуриҳои азотӣ медиҳад