карда овардаанд, пазмонӣ мекашид. Такпурсӣ чӣ фоида, ба сару рӯяш химчаборон мехӯрад. Падараш мебуд, ӯро ба ҷигараш пахш карда, ҳавои кушодаш мебурд. Он вақт хурдак буд, яке модараш ғавго мебардошт, ду-се соат мегузашту ӯро аз канори падари меҳрубон ҷанг зада мебурданд. Дасту почак мезад, мегирист, чӣ гапҳое ба дилаш шӯр меангехт, ҳай дареғ, оҷиз буд.

Модар гӯё гурзе ба сар хӯрд, хомӯш монд. Нахуст симои бахти аввалаш пеши рӯ омад. Симо ором буд, нигоҳҳои шарарбору ҳақҷӯяш ҷисми ӯро пора-пора мекард. Шабаҳ лаҳзадармиён ба пайкари бузурге бадал гашт. Корвони суолҳои писарак сарборӣ. Мехост аз мурофиа бигрезад, вале ку ҳамон ҷои гурез? Ҳар дафъа писаракро метарсонид, номи ким-киҳоеро мегирифт. Акнун ба куштан розӣ буд, аммо аз зиндаҷудой не. Рӯзу шабон аз худ кӣ будани аслу насабашро мепурсид, аз ҳамсолонаш таънаҳо мешунавид. Оё ҷисми хурдаки ӯ ба ғам шӯридаву офарида шуда? Модар ӯро тела зада ба хона овард. «Сазои сарам ҳамин. Сирри хонаро ба бозор бурдам. Дар забони ин бачаи сахтсар номи ӯ шишта...»

Ҳиссиёти мағшуше дар ниҳоди писарак тӯфон хезонд. Чаро дар ин хонаи сарду тирагун касе ба вай меҳр надорад. Мехоҳад аз сӯҳбати ширину пандомӯзи падар баҳравар шавад, паҳлӯяш раҳ бигардад, хумор бишканад. Ҳайрон буд, чӣ мехосту чӣ бархост? Шаб, ки шуд, ҷилавгирҳо дар ҳаққи падари ӯ гап мебофанд. Ҳм, модарашро ба осмони ҳафтум бароварда, раҳ нишон медиҳанд. Момои ланг овози ғафси дагал мебарорад, ки дилаш сих мезанад. Ҳам ба дили худ одами нарме шуда, сӯи ӯ ширинӣ дароз мекунад, рӯй метобад. Аввалҳо нофаҳмида носазошон мегуфт, аз модар шаппотӣ мехӯрд. Қай бошад, ки афту андоми онҳоро якумрӣ набинад-а?