ду нонҳӯри зиёдатӣ — дарди сар... Қасратҳо!
— Оҷа, бад нагӯ. Ата дошт, худат ба сараш тоқии сағерагӣ мондӣ.
— Ма-а...? Қай токӣ мондам ба сари ӯ?
— Ҳовва, худи Шумо! «Соҷида! Сирру савдои хоната бояд бидонам. Акаат мурдааст, метарсӣ? Ӯро дунбаҳои гӯспанд вазифа додагӣ. Ту гап биёр, ҷилави сағераро мекашем, чашмаш метарсад, агар не, духтар назоидаам!» гуфтанат аз хотир баромад? — якбора аз гиряю оҳу воҳ монд ҷавонзан.
— О, ду пиччаат дар хок биреза шӯдӯстдоре! Медонӣ, ки то синфи ҳафтумӣ дар сари зонуи атаат мешиштӣ? Ҳаждаҳ сол калонат кардем. Нафорадат бирав!
— Чиба рафта моро оварданд?
— Овардем, хуб кардем. То шӯят гардан фуроварда, дар пеши пои мӯйсафедам банд ба гардан андохта тоба накуна, ба ҳеҷ куҷо намеравӣ! Ё гардан мефурора ё шӯи дигар мекунӣ...
— Чилавгир мурдааст! Ана, дунбахӯр дар ҷойгаҳи гарм хобасту ман азоб мекашам, дидӣ?
— Азоб кашидан бигир, баъд ба қадри мо мерасӣ. Ҳамин дунбахӯра як рӯз гапаш бо занаш гурехт. Занаки бадкаҳр доду вовайло бардошта, райком рафтанӣ шуд. Ай дарвоза набаромада, дунбахӯр гирист! Дидӣ, зӯри занакро?! Фаҳмидӣ қадратро, қанҷиқи ҷалаб?...
— Дар ҳафт-ҳашт сол дигар ба куҷо биравам? Вай маътали ман меистад, ки... Қайҳо зан гирифт.
— Кӣ гуфт? Ё динашаб омада...?
— «Оҷаам хушёрхоб, аҷаб не, омадани Менгибойро фаҳмидагиста?». Худам дарак ёфтам. Хешони бобои Ҷӯрабой аз шаҳр хабаргирӣ омада ҳамонҳо гуфтанд.
— Мо дар куҷо будем?