Чӣ нолаи афсунгаре! Имшаби ялдой аз дару девори хонаҳо, шоху барги дарахтон, лонаҳои парастуҳо, паҳнои дашти Терай ва рӯди Сурхоб наво мерезад. Бархе чафокашидаҳоро мегирёнад. Кампири Санифа фиғон мекашад. Солҳои «ҷанги Гирмон» аз писари ягонаи ӯ хати сиёҳ омадааст. Акси наврасии вайро модар бӯсидаву ба дидаҳо молида, шабҳо барои ӯ ҷойгаҳ андохта баъд хоб меравад.

Замин аз дурахши моҳ тобиши нур гирифта. Ончунон рӯшание, ки мегуфтӣ офтоб аст. Қош, дар ғарқаи рӯшаниҳо писарак аз ғаму андӯҳи бепоён мераҳид. Ӯ бошитоб медавид. Меболид, ки ҳеҷ кӣ дунболагираш накард. Намегурехт, азобу хитоби афзун медид.

Ҷавонзан писаракро аз гирду атрофи хона наёфта, ба даҳшат афтод, музтар монд. Ба дари ҳамсояҳо мушти пурсиш назад, ки ба ҳолаш механданд. Ва пагоҳ назди хати об занҳо гӯё гӯшти гӯсфанд хӯрда бошанд, лабҳоро лесида, гарданак зада, аз як по бар пои дигар вазн андохта, чунон бафурҷа деги ғайбат метафсонанд, ки ҳангат мепарад. «Нолаи най аз тӯйхона меояд. Ба ҳор ба ҳамон ҷо рафтааст. Ӯро пайгир бояд кард!»

Роҳи сангвара ба гашти ҷавонзан халал мерасонд. Вале аз он модарро парвое набуда — аз шитоби афзун калӯшҳояшро напӯшидааст — пойи луч ҷониби рӯд медавид. Сангрезаҳо ба ангуштону кафи поҳош мехалид, аммо аз ин дард дида дарди писараш зӯртар буд. Ӯ чанд ҷое афтиду бозхест ва ... Дар рӯшании маҳтоб суроби майдаҳакеро диду ба танаш ҷони тоза дамид. Шаббодаи рӯди пуртуғён акси овозашро гардонд. Пули борику ларзони рӯд пеши назар, аз баландии он ҳаросид. «Худоё! Кӯдаки зӯъмро аз роҳаш бигардон. Наход, аз болои пул бигзарад ... Тӯъмаи моҳиёну морони обӣ мешавад. Ох, яке пешпой хӯрда, сарозер ба рӯи санги нӯгтезе ... Не, не, не-е-е-е!...» Ва модар писаракро дар наздикии пули дарё дарёб карда гуфт: