ҳикмат мебардошт. Будагӣ гап, амаки Сафар бедард не. Як бачаи ӯ мебуд, илоҷаш осон, ҷомеаро чӣ кор мекунӣ? Авзоаш тағйир хӯрд. Порина аёми ҳуҷҷатсупорӣ...

Баъди суханронӣ дар ҷаласаҳои ҳайати мушовара ният кард, ки ба хона рафта каме дам бигирад. Пасон, бихезаду дар сукунати шаби тобистон ба такмили рисолаи илмӣ бипардозад. Сару рӯ шуста, баргашту нав ба паси мизи корӣ менишаст, ки дар так-так шуд.

— Марҳамат, бидаро! — ба пешвози меҳмон дарро кушод соҳибхона.

— Раис ҳастанд? — бе салому алейк ҷӯё шуд марди савдодор.

Зан ҳанӯз лаб накушода, меҳмон ба остона по ниҳод. Ӯ як хеши шавҳараш буд, ки аз роҳи дур омада.

Кулоҳбасар савган дасташро дароз карда, ба ҷавони ҳамроҳаш чашмак зад: «Натарс, омадан гир.»

Зани бофиросот ба хӯҷаинаш фаҳмонд, ки меҳмон омадааст. Соҳибхона бархост, хешовандашро байлтифот «хуш омадед» гуфт. Меҳмон бо ӯ ваρχӯрдкулоҳашро болон тахмон партофта, маншаи ханда кард. «Одами калон» сар-сари буруташро тоб дода - тоб дода, гӯштрезаҳои рустшудаи миёни дандонҳояшро кофта-кофтаву лабонашро лесида-лесида гуфт:

— Чихелӣ раиси мӯътабар?

— Созам, ташаккур.

— Кай буд, ҳа, дар як рӯзнома расматро дида будем. Дагдага карда баровардаанд.

— Шумо ифтихор кунед, амак.

— Худо беиқболат накунад. Аммо рӯйи тан дастӣ мо қорат меоем, — ба мақсад аёрона наздик шуд «одами калон».

— Ҳамин мулло - Сайид имсол ба донишгоҳ дохил шуданӣ. Як бало кунед, ки сарнишеб нашавад!

Раҷабалӣ надонист чӣ бигӯяд. «Омад ба сарам аз он чӣ метарсидам». О, ба хотири фарзанди худаш ба даргоҳи донишгоҳи пойтахт қадам нагузошта буд. Бигӯяд, ки олами савод ҷойи тагобозӣ нест? Не, он гаҳ хеши бефаҳм чунон лофу газоф мебофал, ки аз ҳайрат сухан намеёбӣ. Магарам умре ба зодгоҳаш наравад. Аз нӯки забони шунидагиҳо мебарояд: «Дасти як хешатро гирифта натавонӣ, роҳбарии ту ба кӣ даркор?» Чанд карат ранг бадал кард. Чӣ зайл мегӯӣ, ки «ба фалонӣ се нею чор бимон». Хӯш, ана чор