Чунонки гурба мушбачаро пеш аз фурӯ бурдан бозӣ медоронад, шеракаш кард. Пасон, дар бехи гӯши ҷосус торсакие обдор фуроварду пешпоиш дод. Қаддароз як калладав хӯрду ба шикам ғалтид. Сайид болои сари ӯ баханда мегуфт:
— Ҳа, қаддарози бегурда! Аввал гӯштина ёд бигир, баъд ба ҷанг бидаро! Бихез, то қойил нашавӣ, дар гирди казарма то рӯз мегардӣ!

Садои сумҳои асп ба ёдоварии мӯйсафед нуқта монд. Коғази дарозкардаи Пӯлодрро гирифта бикшод. Чарохатҳои тани сагро суда пошида, ба латтае баст. Бардорузақи беадал, захми чанголҳои тези укоб, изофа бар ин, аз санг ба ҳарсанге бархӯрданҳо сагро нотавон карда, фосилае пас ҷон дод. Сайиди подабон ба ғами мубтало, пой болои ҷонвар гардонд ва ҷониби кӯҳе, ки селан укобонро тахмин дошт, асп давонд. Талу теппаҳоро ба як дам гузашт. Дили марди пир ба ҷонвари аракшор сӯхт. Рӯбарӯшон — шахи сангин. Укоб на дар замин пайдо буду на дар осмон. Мардакӣ ташнаи қасоси худро гӯё қапла мехӯрд. Чӣ афсӯс, ба сари қулла баромаданаш мушкил. Кай медонист, ки укоб ҷисми хуншорашро бар-бари шахи азим то лонааш кашидааст. Саг аз чанголҳош афтод-ку. Ӯ укоб ҳам мурдааст? Зинда мебуд, ба сари тӯъмаш мефуромад. Нигоҳаш ба самти лона ғолибона буд. Вале, укобро боле ба дид омад. Чаро як бол? Мумкин чӯчаҳои модарро рӯз надода, тӯъма металабиданд. Шиками укобчӯчаҳо сабру қарораш рабуда буд. Аз куҷо порае гӯшт биёбад? Эҳтимол сагро ба лонааш кашида мебурд...

Сайиди Барот бо дидани укоб ранг бохт. Мили туфангро ҳамон сӯ рост кард. Чун саёди маишатпарасте, ки гӯшти бирёнаш форидаву мехост паррандаи тезчанголро ба як тир бикушад, созтар шинак гирифт. Садои тир дар тангнои Дараи укобон гул-гул афканд. Парвози укоб номувозина шуд ва сарозер ба паси кӯҳ ҳафт.

Марди пир хандид, ки зиёнрасонро ҷояш ҷаҳаннам аст. Сазои укоби бадгуҳар ҳамин. Ба тиру туфанг ҳазлу бозӣ нашояд. Ва ӯ ба назди бародараш баргашт. Подаро гирд оварда, бузу гӯсфандонро шуморуданд. Барраи соф набударо аз куҷо меёбӣ? Ҳарду ба кофтуков баромаданд. Бародарон барраи беҷонро аз оббурдае ёфтанд. Вафодор якзайл чаккидан дошт. Подарон аз ҳайрат даҳонаш воз монд, Пӯлод чизеро сарфаҳм намерафт. Ҳаргуна хулоса дар андеша тавлид меёбад. Аз дили марди подабон тахминаке гузашт. «Худоё, ба укоб тири хато зада бошам-а?... Охир, барраро укоб не, сағи