ЧУГЗ

Худоё! Чуғзро хоб дидам. На он чуғзи афсонавии китобӣ, балки чуғзсуратеро, ки миёни мову Шумо нафас мекашад. Хобамро ҳикоя бикунам? Бозист, ай бародар, ай хоҳар, суханамро набур, пешопешам надав, хобамро ёд биёрам! Ба осмон мепарӣ? Не! Боз хубтар...

Аввалҳо ӯро ном Салим буд. Баски рӯяш ҳамсони лаблабуи таҳи алов метобиду чашмҳош рӯшанак зада, биниву манаҳаш хамида буд, кӯтохак «чуғз»-аш мегуфтанд. Рӯзона амаки «чуғз» охирин ба кор мерафту аввалин бозмегашт. Ростро ба дурӯғ омехта, аз мурғи курк хурӯс месохту аз нармаркаби ҷавмаст модииён. Аз қудратат гардам, зоти пок, «чуғз»-еро, ки ҷояш пойини маъракаҳо буд, санъати лофзанӣ оҳиста-оҳиста боло мебурдаш. Замоне вайро ба Кӯкалтош хонданӣ фиристоданд, ташкилоти хурде бе раҳбар монд ва дунбаҳои гӯсфандони ҷорӣ пеши дидагони Сарвари ноҳияро рӯған гиронд, ки дар он вазифа бегонаеро диданаш нафорид, ба ҷуз Салими «чуғз». Хайр, ин қиссаро ба мавриди дигар вогузорем, холиё дар хоби ғафлат намонам.

Дар кифт туфанги шикорӣ аз беша рафтан дорам. Овози даррандагонро мешунавам. Шер, хирс, гург, паланг корам надоранд. Фақат хуки сурхмӯи чашмони хунуки хунборашро ҷонибам гардонда, куррос мезанад. Даст ба куланг мебарам, нигоҳашро мегурезонад ва хукбачаҳояшро пешандоз ба нишебӣ мехамбонад. Маймунҳои атрофаш парвое надоранд. Паррандаҳо аз пешомаде гӯё беқароранд. Куҷост подшоҳи пуштибони адлу инсоф?!

Лолазор аз пошнаи осмон нақши замин шудааст. Пазмони одамизодам. Бархӯрди ҷангалиёнро сарфаҳм намеравуm. Худо мегӯям, ки ҷонваре ба ман дарнаафтад, ба ахири беша бирасам.

Пештар меравам. Беша пас монда, ба майдони фарохҳо мебароям. Оҳу шеваи ғамзадагон ба фалак печидааст. Курсии махмалпӯши аз нуқраву тилло перостае. Вазирон чилим дуд кардаву аз перояи зебо мамнуну хумориянд. Магар шоҳро аз курсӣ фуровардаанд?

Ва ин садои ғамолудаи пирона ба гӯш мерасадам: