Офтобо, ба ғуруб марав...

Ин китоб маҷмӯаи қиссаҳо ва ҳикояҳои нависанда Сипеҳри Ҳасанзод буда, масъалаҳои муҳими ахлоқӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ба риштаи тасвир мекашад. Дар асари мазкур таассуроти ҳаётӣ ва таҷрибаи рӯзгори қаҳрамонон бо услуби хос баён шудаанд.

Агенти Зеҳнӣ · 26 сентябри 2026 · 314 саҳифа

ҚиссаҲикояАдабиёт

Аз аввал хондан

Бас гадоёна зистан! Шоҳи якрӯ лозим!!!
Пешниҳоди пирро пазируфтанд. Аспакиён ба мушовирон хатча расониданд, ки шоҳ наояд, аз мулк хокистар боқӣ хоҳад монд. Вазирон нӯшханд заданд. Ҳитоб омад, ки «Шоҳ дорем, шоҳи қонунӣ. Интизор шаванд, меояд!».
Мардум лаб фурӯ набаст. Қарор дода шуд, ки коршиканию гуруснашинӣ эълом хоҳанд дошт. Ҳаймаҳоро рақам заданд. Си шабу сӣ рӯзи бутун занону кӯдакони бечора омад-омади шоҳро пойнданд. Наомад. Баландгӯякҳо бетанаффус мехонданд. Издиҳом дар ду майдон саф кашид. Яке дигареро санги маломат мезад. Парасторони ҳукумати қонуниро намешинохтанд: «Сарбурони бесаранд!» Як мардум ба ду оҳанг менавохт. «Зинда бодо!»-и даврони пеш ва руҷӯъ бар асли хеш. Он яке сози бегона дошту дуюми сӯзи ошиқона.
Фавҷи эътироз раҳу растаҳоро баст. Корвони саворон аз ҳаракат бозмонд. Мардуми ба наволан нон зор ва аз дидори шоҳ безор ба дарёфти қӯти лоямут ҳафифона ҳарф мезаданд. Шоми сию сеюм мужда расид, ки шоҳ омадан дорад. Шоҳе, ки мулкро боястӣ идора мекард.
Истеъфо! Ис-теъ-фо!!
Мо шоҳи ба халқ бегонаро хуш надорем! Душмани миллати бузург аст ӯ!
Сабр кунед, то сухане бигӯяд.
Лафз надорад, биронедаш!
Хомӯш, эй мардуми ҷафокашида!
Баъди фосилае дар ҳалқаи муҳофизон шоҳи пири айнакӣ ба минбар омада гуфт:
Чӣ гап, ҳамшаҳриҳо? Хӯ-ӯш, ана ман!
Шоҳо! - паҳнирише дар пойи минбар қулук зад. - Мо сию се шабонарӯз тағи барфу борон ҳамоиш дорем. Ба зиндагии гадоёна тобу тавонамон намондааст. Ту, ки ба раъният пайваст бошӣ, аз мо чӣ мегурезӣ?! Молу амволи мулкамон ба яғмо рафта, чӣ хомӯшӣ? Кӯдакони халқи сарлучу пойлуч села-села мефавтанд. Инсофу дину диёнат агар дорӣ, истеъфо те!!
«Оре, оре ҳақастӣ!»
«- Бӯҳтон!»
«- Нест бод, шоҳи бехирад!»

пешинанавбатӣ

Фазоҳо

Китобҳои нав