Дар майдони аз хун лаълбаста сипоҳони пинос пайдо мешаванд. Силоҳдорон ба ҷумбиши абрӯи шоҳ зоранд. Салими «чуғз» мефаҳмонад, ки майдонро тарк бигӯянд, аксашонро алоҳида-алоҳида ба рӯзномае «Муборизи роҳи озодӣ» гуфта чоп мекунад. Агар не, баҳорон аз хунашон лола мерӯяд. Ба нафрати ин бедодгар дод мезанам:

«— Мададгор шав, Худойи ҷон! Ту, «чуғз»-и палид, хуни бегуноҳонро нарезон! Аз мурдани касе тани мо нав намешавад. Насламро набар, давоми мост!»..

Овозам намебарояд. Печутоб мехӯрам, чизе дар гулӯям руст мондааст. «Чуғз» ба салобаташ оворааст. Меболад, ҳине одамон биразманд. Чун Миттерниҳу Гизо, аз манбаи илоҳӣ не, аз пайравони бенмонаш имдод меҷӯяд. Медониста бошад, ки дар ин фаввораи хун рӯзе абадан ғарқ хоҳад шуд? Ва рӯёрӯи ӯ бадзот қарор мегирам.

— Чӣ муддаъо дорӣ?..

— Халқи мазлума азоб надеҳ!

— Киҳоро?

— Ҳақталошонро!

«— Худаш кӣ бо шоҳи мо дар мунозира?»

«— Тираш бизан, ҷобаҷо бимирад!»

«— Дар думи асп рӯ-рӯйин раҳаш бикаш!»

— Шоҳо! Бас кӯдакбозӣ! — афсаре чанд бор ба осмон оташ кушод.

— Бийнест! Ин шахс замоне ҷонвари маро саворӣ мекард.

— Алҳоҳазрато, чиҳо мегӯед?

— Ҳа, саворӣ карда буд. Бигӯ, чӣ мехоҳӣ?

— Ситтамгорӣ бас! Аз худо бишарм!

Пуштибонҳои Салими «чуғз» миёни тӯфангҳоро шикаставу тир чой карда, ба ҷумбиши абрӯи шоҳ зори зоранд. Синасипарам, ки тири душмани номардро истиқбол бикунам. Тир аз хонаи тӯфанг барнахост. Ҳайф!

— Худатро ҳам саворӣ мекунам! — мегӯяму пар мекашам ва аз осмон бо ӯ ҳарф мезанам.

— Киро саворӣ мекунӣ?! — чор мезанад шоҳи бемурувват аз пойин.

— Салими «чуғз»-ро! Замони ҳамҳамаву дағдағаи ту палидаки... гузашт. Акнун ба тақдир тан деҳ, таслим шав! Бале, ҷонвари туро ман саворӣ карда будам. Вале на ҷонвари шоҳона, рихин буд.