Ҳамчуноне ту бозӣ давлатро чоплусона қафасӣ кардай. Эй, ҳаромзодаи бедавлат, аз чангам халосӣ надорӣ, рӯҳи оташсонамро шикаста натавонӣ! Дар нигоҳам кайҳост мурдаӣ, танҳо шабаҳат меҷунбад! Ба ҳоли ту бозичаи ҳокимнавоз хандаҳо мезанам, хандаҳои мастона. Замини покро туву ҳамтабақони ту ҳаром кардаанд!

Худовандó, ҳақ надорад ӯ дар замини покат зистан!

Фарзандонро аз бӯи гуворои падар, занҳоро аз канори биҳиштусои шавҳар, модаронро аз хушгӯиҳои писар ҳамин «чуғз»-и мурдор маҳрум кардаву пеши назарҳо мусича менамояд.

Ай, фариштаҳо, эй авлиёҳо, аё намозхонҳо! Оҳи сӯхтадилонро бишнавед ва дасти дуъо бардоред, ки ин оҳи шарарбори мардуми дилфигор ба гӯши соҳиби фалак бирасад ва бо қудрати илоҳӣ хонаи Салими «чуғз» хокрез шавад.

Омин!

Поинтар мефуроям. Одамони адолатҷӯ куҷо рафтаанд? Киро пурсам, чиро пурсам? Дар ҷойи шоҳи беша хуки сурхмӯс ҳукмравой дорад. Як себи дуқафон ба Салими «чуғз». Наменамоям. Даррандаҳову хазандагон аз қачнигоҳин хук бешаро хук хезондаанд.

— Зеби шоҳӣ надорӣ, хуки бадбахт!

— Насли мо дар беша кам шуд, шабону рӯзоне мотам шуд. Чаро шери Худо холабеғам гаштааст?..

— Чӯлу пӯстакта бикаш! — аз беша ҳарф мезаданд ҷонварон ба забони одамӣ.

Салими «чуғз» ба ҳайвоноти беша ин зайл хитоб кард:

— Хушдор ба бошандагони беша! Ба самъатон расида бод, ки дар бархӯрди тарафайн тухми одамӣзод намонд. Ман, ки бе курсии шоҳӣ зиста наметавонам, ҳукмравои бешаро ба ӯҳда мегирам. Барои ҳамин рӯзи сиях маблағ ҷудо сохта, дарахтҳо шинондам, ки макони ҷонварони беҳона гардил. Ҳарчи фармоям, баҳратон қонун аст!

— Мо ба худ шоҳ дорем! — дандонҳояшро гиз кард паланг.— Шери жаён! Дар олами мо қонун риоя мешавад. Ҳоло шер бемор аст.

— То омаданаш аз курсӣ нафуроям... Бе никоб ку ранги шумо метобам?

— Ҳуки бадбӯй менамой.