—Паҳ-паҳ! Пас ман аз насли шумоям! Пеши поҳотон бимирам, дар интихоби шоҳ тағйирот гузаронед. Хукро ҳам ба овоз монед. Барномаам аҷиб аст: наслатонро сад баробар зиёд мекунам, дар ҳар гӯша хоначаҳои обногузар месозаматон, ҷонварони бақувват тӯъмаатонро ба дари хонаҳотон кашонда меоранд, маишатҷоҳоро аз чашмҳо дур мекуҷонам... Мурданро дар хоб мебинед.

Лофу газофи Салими «чуғз» ҷонваронро дар тилисми дурӯғ нигоҳ медошт. Ғайрипиндор палангони дарҳашим ҷиҳати тӯъмаи тағру маишатҷоҳо ба интихоби хуксурат розӣ шуданд. Шер ҳам одилтабиат аст, вале гоҳе тундхӯву беандеша, ин ваъдаҳоро надодааст. Хуки доно метобад. Ба машварат хирс нуқта гузошт, ки аз дасти хук ҳар кор меояд. Шоҳро табрик гуфтанд.

Хуки сурхмӯй фӯқаш чуҳ, берун аз маснади шоҳӣ ҷонваронро савор мегашт. Аввал насли худашро дар беша ҷой дод. Ҷонваре дар маҳалле қаҷ нигоҳаш карда буд, чапаш гирифт, байни ҳамҷинсон тафриқа андохт. Дар беша гург бо шағол, паланг бо шер, маймун бо рӯбоҳ қаҳрӣ мегашт. Суханчинӣ ба авҷи аълояш расида, дар интиҳо, гапи хук мубоҳ шуд. То қабулгоҳаш аз пеши хирс мегузашт, мепурсид, ба чӣ коре омадай.

Васвосиҳои шоҳи шайтонро дида дармегирам. Оташвор тоб хӯрда-тоб хӯрда сӯйи ҳадаф меоям. Мефӯрояму адл аз гиребонаш дошта мегӯям:

— Эй Салими «чуғз»-и дӯзахӣ! Ду оламро фириб додӣ! Никоб аз рӯй барандоз!

— Сиррамро рӯшод накун...

— Хиёнат ба волидону тифлакон бас набуд, ки ба дунёи ҷонварон хатар овардӣ?! — метурунчам аз гиребонаш ва никоби рӯяшро канда мепартоям.

— Хоки пойи бачаҳот шавам, бас кардам.

— Бихез, туро ба назди халқ мебарам.

Салими «чуғз» гардан тофта, сар кашал ҳам, ӯро базӯр савор мешавам. Зеби саворӣ будааст. Дар кӯҳталрӯя медавонамаш. Офтоб ӯро намебахшад. Маҳтоб ӯро намебахшад, ситораҳо ӯро намебахшанд. Магар банда ба торих ном мондам? Хӯки саркашро саворӣ кардаме!

Фиғони дардолудае.

Гиряи тифлаке, паёмбари озодӣ ба дунёи ҷовидона.