Ҳай дареғ, дар шаби пурбарф мошинронӣ пурхатар аст. Ағбаи Шар-шари худашон мебуд, ҷонашро ба ободие мекашид. Дар ин макон касеро намешиносад, бори аввал бор мебарад. Як бало карда ағбаро бигзарад, ба ҳикояти ҳамкоронаш паси он деҳаест. Мусофирнавозе будагист, мошинашро зери сарои ӯ дароварда, иллаташро соз мекунаду баъд роҳашро идома мебахшад. Бале, пардаи губор болои дараҳо ҷодар мекашид, ҳамранги ҳарири сафед.

Лутфулло аз рӯҳи поки азизони авлиёҳо имдод мехост, ки дар амони Худо бошад. Вай аз роҳи тира дилгир, сӯи дунёи рӯшаниҳо пайгир, ағбаро ба мушкилӣ боло мешуд. Боло мехазид ағбаровu тақдири ҳамсари дардмандашро меандешид, ки қазову қадараш нарасад, хуб. Ӯро ба ин самт омадан дил намекашид. Раҳбари навтаъйини бебокиашро фаҳмида, ғайраташро ҷӯш занонд. «Бор мемонад, аз калонҳо гап мешунавем. Ту йигити ҳушёрӣ, заргӯшро дар бари теппа дарёб мекунӣ!» - гуфта тавсифаш карда буд. Бетолеъро болои асп ҳам саг мегазидааст. Лаб таки дандон газида, ба як Худову Расул ағбаро боло шуд.

Ӯ ҳис кард, ки вуҷудашро сустӣ фаро гирифта, хоб ғолиб меояд. Фармон аз дасташ як хато хӯрду худро ба даст гирифт. Мошинро бероҳа маҳв кард. Фуромад. Шамол барфро ба сару рӯ мешаппид. Каме ҳушёр шуд. Надид деҳаеро ва навмедона мурватҳои чархҳои мошинро тоб дода, ҳар сӯ гардонидаш. Иминонаш афзуд, ки минбаъд дилпур меравад. Алъон фармон аз пешина гиротар мегашт. Роҳ ки пуρχавфу хатар илоҷи нигаҳдории мошинро намедод.

... Мошин ба роҳ баромад. Барф беэст боридан дошт. Раҳи дароз тӯл мекашид. Ҳо, аз паси шишаҳо деҳа ба дид омад. Лутфулло аз пагоҳӣ чизе наошомида, сахт гурусна монда буд. Умедаш ба деҳи рӯбарӯст. Савобҷӯе якшаба сарпаноҳаш бидиҳад, кифоя. Агар не, андаруни мошин то ба рӯз шикамаш ганбӯр навохта, чашмҳош мургак меравад.

Ба саргаҳи деҳ расида, ҳайратзада ба куҷо тоб додани фармонро намедонист. Ин замон пешорӯ, лаби роҳ бачаи сенздаҳ - чордаҳсола дастафшон ким-чӣ хитоба мезад. Лутфуллоҳи аз танҳоӣ дилгир суръатро суст кард ва хеле дуртар аз ӯ истод. Бача бошаст давида, аз хунукӣ дастону поҳош ларзида, ба оҳанги илтиҷо гуфт: