Ларзи дасти ӯ аз қиссаи ногуфта буд. Дигарон сайргари дунёи худ, нони чаппотиро бо шӯрбои болаззат нӯши ҷон мекарданд. Аммо ӯ аз такрори садо метарсид.

То интиҳои фикраш нарасида буд, ки аз дари боз ҷавонзани гесувонаш дарози қадаш раънову шӯхчашмоне нонҳои гарм оварда, назди меҳмонҳо гузошт у омодаи фармон истод. Овози нарму аз лутф саршори ӯ ба сари Лутфулло бор андохт. Худоё, ин чӣ рӯзест, садои ошно мерасад? Аз нимнигоҳе шинохт, ҳò, бишнохт ӯро. Рӯбрӯ Зикамоҳе қарор дошт, ки сифоташро аз бегонаҳо мешунид. Чаро ба ин сӯ омад, а? Шунида буд, ки Зикамоҳ аз ҳавлии падар - на хоҳишманди касе! - бо дилдодааш фирор кардаанд. Ба куҷо, касе намегуфт ё намедонистанд. Таърифи Зикамоҳро мешуниду банд-бандаш месӯхт. Холиё аз даври дастархон бархезаду хомӯш биравад? Аз нияти пайваста ҷисмашро корд мезад, шох мононда буд. Ё месӯхт, ки шабошаб як рафиқи шафиқро аз хона рондааст? Зани баъдинааш безуриёту бемор баромад. Аз миёни Зикамоҳу Раҳмон бошад, мӯ намегузашт. Фироршон аз даргоҳи волидайни бемурувват камоли боақлӣ буд. Дар маърака пайвандеро аз табори ҷавонзан надид. Хайр, ӯ мардона амал карда буд.
Насибаи дигареро хӯрдан бо изофаи макрӯҳӣ гуноҳи азим аст.

— Меҳмон, узр, ки оворани саргардониҳои Шуморо қариб фаромӯш кардем, - ҳампаҳлӯи занах ҳандон гуфт Раҳмон. – Чойи сиёҳ менӯшӣ ё чойи сабз?

— Кифоя, ҳамин хел..., - сар напабардошта ором вонамуд меҳмон.

Барқи нигоҳи Зикамоҳ ба чеҳраи як вақтҳо шинос афтода, ранг бохт. «Дониста омада ё тасодуф?» — аз худ пурсид. Рози ниҳониш рӯ зад магар нигоҳашро аз хешон гурезонд. Нахоҳ, ҳамболинаш барои дидорбинӣ ба меҳмон ово додасташ? Намехоҳ, вале навори шаби арӯсӣ аз лавҳи хотираш мегузашт. Як сол пас писар таваллуд кард. Бо Лутфулло бадбахт мемонданд. Маҷнуни хобу бедориш Раҳмон буд, оне, ки лаззати ангубиносои ғоти духтариашро боҳам чашидаанд. Раҳмати дунё мефиристод ба гузаштагони ӯ. Ва ҷавонзан бо нидое аз дар баромад.

Лутфулло дар ҷиллаи зимистон тайи обу арақ, аз ҷойи омадааш ҳазор бор пушаймон, нигоҳаш ба санҷаки дар ҳайрон, тӯфони рӯҳ ба деворҳои дилаш ҳар дам раҳназанон ӯро ба пой мехезонд.
Мисли гурезае, ки раҳ меҷӯяд, аммо дар баста дида, дастонаш ба