Пухтаи дар нони чаппотӣ печондаашро ба меҳмони ба ҳукми тасодуф омада дароз карда гуфт:
— Бигир, дар роҳ гушна мемонӣ. Насиба будааст...
— Нону намакат хӯрда, метарсам, ки тез-тез меоям.
— Ҷавонмард будӣ. Миннатдорам, ки маро бо бахтам пайвастӣ!
— Худо ростиро металабад. Ҳалолат бод, хоҳари азиз!
— Зинда бошӣ!
Ин фурсати умр барои ду тан афсона буд. Зебандаву фиребост, агар нерӯманди ҳақро дастболо бибинӣ, ба моли ҳалол хиёнат нарасад. Ба таъсири шамол аз ҳаво гули барф бознигарон омадан дошт. Ва ба мижгону абрӯи ҳарду сафедӣ мечаспид. Хонаи дили ҳарду гарму осуда буд.
Ҷавонзан то ғоибшавии мошин рӯи роҳи пурбарф ба оинаи аз назарҳо дури дур даст меафшонд...