Ҳотами Қудрат мастомаст, басиёсат садо мекунадаш:
— Алё, ки-й !? Ҳа-аҳ ?!
— Сайато Хӯҷаюф, мудир.
— Ҳей, ман хӯҷайини шаҳрам. Ҳозир чор тан «Волга»-дор пешат меоянд. Бале, аз авлоди худамон. Ба Маскав мошинҳарӣ мераванд. Бидонҳошона лаболаби бензин карда те, фаҳмидӣ?!
— Узр, наметавонам, райисҷон. Бензин кам, шофирҳо маро ба дор мекашанд...
— На-ме-та-во-нӣ?!— бандтироб мефӯтад райиси мӯҳтарам.— Гапата гардонда бигир.
— Вазъият чаток, менависанд...
— Ту мефаҳмӣ бо кӣ гап мезанӣ? Бо Ҳотами Қудрат-а! Андак сабр бикун, шофирҳо не, худам туро ба дор мекашаму. Соҳати расо ду ба қабулгоҳи ман ҳозир шав! Арзата албатта, бинавис !

Қисса кӯтоҳ, райис бепурсиш Сайаторо ку аз кор меронад, аммо ба ин дилаш тар нашуда, дар муҳити дигар бо ҳар васила фишораш меоварад. Камбагал мардак чанде ҳаммол, мудири мағоза, устои кӯҳнадӯз...ва дарбони идораҳои маъмурӣ мешавад. Аздусар арбоб ба ҳар боб мезанадаш. Аз ҷойи кори ахирин хориҷ карданд Сайаторо. Дастонаш на ба замин расиду на ба само, бар қасди ҳокими шаҳр «аз нони хӯрдан монд.» Ҳотами Қудрат ба пеми Сайато беимзонависиро тамға занонда, ҳушдор медиҳадаш, ки пас аз як шабонарӯз бо аҳли байташ кӯч бандад. Ин одамсурати разил ба бисёриҳо ҳамин минвол минқори гарс халонида, аз хона бехонашон карда буд.

Асади Паймон хати ҳаракоташро дақиқан санҷида, в-он гаҳ пой мегузорад. Вай аз тоифаи гӯлу гарангҳо нест, ки зиёнашро аз судаш нафаҳмад. Мансабдор мардумро барои рӯзи мабод шинохта мегирад, белро ба равиши об медавонад. Аз худманишиҳо бурд кардааст, ҳам лаъл ба даст овариду ҳам ёр наранҷид. Ҷамъи қорашро партофта, ба зебо оростани маҳрака часпида буд.

Ва пагоҳӣ дастаи ҳофизону раққосаҳоро аз хонаҳошон мошинсавор овард. Такя ба таҷрибаи пешин барномаеро коргардонӣ карданд. Истеъдод аз машқ такмил меёбад. Озмун элакест ҷавҳари онро мебезад. Маҳракаи пурдабдабаи раис ҳамингуна машқҳоро мемонад. Худо накунад, ягон саҳву лағжиш гузарад, ба ҳузури санъатварон рӯсиёҳ мемонад. Охир ӯ раис