«—Одамизод мавридҳое ба дили ҳамдигарӣ захми сухан мегузорад, чаро?»
«—Хӯе, ки бо шир дарояд, бо ҷон мебарояд».
«—Феъли бадро чӣ ба ислоҳ меорад?»
«—Талош сӯйи покӣ ин захмро малҳам аст».
«—Бархез, ки туро дастаи машшоқон интизоранд».
«—Меравам ҳамроҳи ёрон ва базми ҳокими шаҳри калонро шоҳона обод мегирам!»
Асадӣ Паймон ҳушу ёдашро ба як ҷо ҷамъ оварда, оҳиста бархост ва баэҳтиёт аз тарабхона берун рафт. Богайрат гом бардошта, аз кӯчаи миёнаи дарахтон хушҳол мегузашт, ки яке овоз додаш:
—Ҳей, мардак! Тӯрхалтаатро фаромӯш кардӣ!..
Ҳофиз баргашта тӯрхалтаашро гирифту калов-калов ба роҳаш рафт. Он қадар сарҳаму хоксор шуда, ки ба хурду калон салом дода мерафт. Бехабар мондааст, ки дар қадаҳи панҷум косаи қаймоқ ба чебаки калони пиҷҷакаш парӯ шуда, аз пасаш роҳраҳи сафед кашида меравад. Хато кард, наменӯшид беҳтар буд. Тақдири соҳибунвониш дар ҳамин маърака ҳал мешавад. Ба эҳсосаш мерасад, ки то серӣ нанӯшад, шарм аз рӯяш намепарад, овозаш кӯтоҳ, табъи дил намебарояд. Пешопеши мошинҳои рангашон ялаққосӣ, гулпӯш ва рахсипор ҷониби дараи хушманзари Нилоб танҳо ба ҳофизи овозаш худодод муяссар мешаваду бас. Шитоб дошт, Асадӣ Паймон, мардуми маҳшар дар озмоишгоҳи ҳунар мунтазираш буд.
Анвори хуршед ба тарҳи қуллаҳои теғадор акси зарандудӣ мебаст. Ҳавои соф табъҳоро болида медошт. Бар-бари теппаҳои на чандон баланди камари осёб саф-сафи одам буд. Қад-кади роҳ зану мард ба тамошои тӯйи духтари ҳокими шаҳр мерафтанд.
Базмгоҳро ҳам аз баҳри фароғат созгор оростаанд. Дар чаҳор гӯшаи майдон оҳан шинондаву ба нӯкашон чароғҳои калон-калони перо насб кардаанд. Овезаҳои рангоранг диққат мерабуд. Атрофи дараи васеҳу сабзпӯшро талҳо пӯшонида, хаёлат хуршед ба ҳангоми ғуруб шабро ҳамин ҷо ба рӯз мерасонад. Поёнтар аз сангоб рӯди Нилоб чӣ сон дархурӯш ҷараён дорад.
Асадӣ Паймон маротибаи ахирин барномаашро коргардонӣ ва асбобҳои мусиқиро андаруни қолибҳо ҷобаҷо кард. Бо аъзои дастааш машварат гузаронд, назокату тақдирҷунбон будани ин базми ҷамшедиро дар симои Ҳотами Қудрат ҳароина хотиринишон