– Ҷанобон, хонумон ва дӯстони гиромиқадр! Имшаб соҳили сафобахши Нилоб тӯй дорад, – садои шоиронае мардумро ба худ овард. – Ба само бингаред. Хуршед ниҳон аст, маҳтоб хандон аст.
Ва имшаб дар таърихи Нилоби кӯҳан бо ҳуруфи зарҳалин ҷовидона сабт хоҳад шуд. Аслан меҳмононро тақдири ду ҷавон ба майдон пайваст. Ҷуфти дилбари аз рӯди Нилоб обхӯрда ба зиндагии мустақил паррончак мешавад. Аруси соҳибҷамоли хуштолеъ – духтари яккаву ягонаи шахсияти маъруфи диёр, ҳокими шаҳрамон Ҳотами Қудрат ба ҷавоне дил бохта, ки муносиби ӯст. Мавриди қироати ин шеър аст:
Бар дил зи раҳи дида хиромида, биё, Бар дида бисоти нури дил чида, биё.
Аз ваъзи такаллуфи иборат ҳиҷилам, Ку дида, чӣ дил, эй ту дилу дида биё!

Мавҷи кафкӯбиҳо хаёле дар синаи осмон нагунҷид.
– Хоҳиш мекунам, ба хотири ишқи безаволи Шукрона ва Дӯстмуҳаммад, поёндагии шаҳомати Ҳотами Қудрат қадаҳ бардорем, – оҳанги муроҷиат дошт гуфтори садри маърака.
Ҳофизи алъон навбаташ дур баробари калонҳо қадахи майи арманиро ба гулӯ рехт. Аъзои дастаи ҳунарӣ омодаи хизмат фурсат мепойиданд. Ҳарчанд ки дар бадали камтар аз як ҳафта шаборӯзӣ машқ кардаву чашмҳошон аз бехобӣ варамида, ба пой базӯр меистоданд, кӯшиданд хизмати ҳокимро ба ҷо оранд. Рафтори Асади Паймон ба эшон хуш намеомад. Инак, ровӣ «гоҳе нағмаву усул, гӯҳе Худову Расул» гуфт ва якбора тавсифи сарояндагии ӯро ба арши аъло бардошта, гуфт:
– Асади Паймон дар ҷодаи санъат ситораи тобонест.
Фалакиҳош дили сомеъинро об мекунад, ба танҳо ҳаловат мебахшад, инсонро ба зиндагӣ дилгарм месозад. Мегӯӣ ҳамсадояш аз дуриҳо садои қабки дарӣ меояд. Овози пурҷозибаву ширадор шефтагони мусиқиро лаҳзае болои кӯҳу хомӯш, лаб-лаби рӯду чашмаҳои ҷӯшон ба саҳни шаршараҳо мебарад. Қисмати мусиқоии базм ба дастони ин ҳофизи номдор аст ва бо камоли ифтихор навбатро ба ӯ медиҳем.
Бо шунидани номаш Асади Паймон андаке хушёр шуд. Рӯ ҷониби дастааш гардонду мушт нишон дод, ки базмро обод бигиранд. Ва лабони газаколудашро лесида-лесида сарашро