ларзонд, ки пеши дидаҳош рӯшантар шавад. Ӯ ба миёнаи майдон омад. Саф-сафи омадагонро назар давонд, гӯшаҳои аз шавкун моломолро торикистон дид. Мехост ин фурсат ҳокими шаҳр Ҳотами Қудратро бибинад. Ҳарчанд ҷӯст, аз миёни анбӯҳи одамон ӯро пайдо накард. Муҳим он аст овозашро бишнавад. Ин дам дуторашро чӯр сохта, ба ҷояш созтар нишаст ва аз сари сидқ фалаки даштӣ хонд:
Э-ҳе-ҳе-е-ей, ҷоме ки зи бодаи лабат нӯш кунам-е-е-е...
Бикшода бағал туро дар оғӯш кунам-е-е-е...
Ҳар лаҳза бо ту зи шодии дидорат-е-е-е...
Ғамҳои гузаштаро фаромӯш кунам-е-е-е...

Садоҳои таҳсиномези мардум дар базмҷо гул-гул афканд. Ҳофиз ба ваҷд омадаву бидуни ҳар зарб по кӯфта, бафаҳр месуруд:
Гул ба боғ, ман ба боғи назарӣ,
Сӯхта кабоб, ман кабоби дигарӣ-й-й-...
Ва пешрӯи мардум аз нав овоз меандохт:
Э-ҳей, ман рӯи туро бинаму Наврӯз кунам-е-е-е...
Шабро ба сари санги сиёҳ рӯз кунам-е-е-е...
Шабам ба сари санги сиёҳ рӯз нашуд-е-е-е...
Ҷонакма фидои ёри дилсӯз кунам-е-е-е...

Дар ҳавои оҳанги шӯх раққосаҳо остинҳо пар-парзанон аз рӯи тахтаи бордони мошин маҳин ба замин фуромаданд. Асадӣ Паймон гоҳ дуторашро болои қафаси сина фишурдаву гаҳе ба таҳи манаҳаш бурда, овозашро меларзонд. Аммо имрӯз, не, ҳоло рафта-рафта дилаш суст шуда истодааст. Субҳона, Париваш ва Хиромон ба дунболи дугонаҳошон гардиш хӯрда, дар миёнаи базмгоҳ нақши турнаҳоро бозиданд, турнаҳои сафедро. Абдуҳолиқи миҷморук бар асари аккордеоннавозӣ риштавор тоб хӯрда, мегуфтӣ ҳозир банди миёнаш меканад. Сари ҳофизон арақе мардумро мешинохt. Мехост ҳарчӣ зуд маърака тамом шаваду ба гӯшае бигалаd, ки на ӯ одамонро бибинаду на одамон ӯро. Ин ҳангом аз баландии теппае сели кафтарҳои сафедро сар доданд... Мавзӯи кӯҳнаро сол пайи сол намоиш медод ва нусхаи онро ҳамҷоя бофта буданд. Бале, бидуни он ки эҷод номукаммал буд, рамзи зебоӣ дошт. Бори нахуст медидагиҳоро ба ваҷд оварда метавонист. Ба ҳофиз турнаи сафед он сӯ, овози булбулаш намефорид.

Соҳиби тӯй ба анвои неъмат даст бурда, дулунҷа мехӯрд.