Нилобиҳо ба хонаҳошон ҳикояти хотирмон оварданд. Овозаи «гурӯғлӣ»-хони Асади Паймон пеш аз худаш ба хона расида буд.

Бомдод, ҳофиз ҷисмашро ҷӯлидаи чангу хок рӯйи долон дида, номусаш ҷӯшид, ҳамболинашро садо кард. Худоё, овозашро худаш нашинохт: як садои хафифу заифаки беморнамоӣ. Тарсид. Магар овозаш абадан санг баста? Аз вуҷудаш баихтиёр печидан рашку алам ва тарсу нотавонӣ ин хитоба берун омад: «Эй, нилобиҳо! Асади Паймон чанде бароятон ганиматона суруд, акнун овозашро турнаҳои сафед бо худ бурданд, турнаҳои сафед...»

Бобои Абдуфаттоҳ, ки пойинтари хели молхона шиг мебаст, муддаои писари ҳофизашро шунида, пурмаъно хандид. Ва падар ба нияти аз роҳи хато гардондани фарзандаш аз ҷигари сӯхта гуфт:

— Гумонзад нашав, бачам. Дар зиндагӣ чӣ бисёр, ҳасудон. Умуман, мардак ҳақҷӯву танте мешавад. Ҳушёр бош, рашку хаёли ботил оқибат одама савдой мекунад, ба ғусса мекушад, — марди пир якпал-якпал сӯйи дастипҳолони қадкашидааш гом бардошт.

Аз он аём то инҷониб Асади Паймон ба ҷамъи ҳофизони хушовоз меҳр надорад. Чаро?