ТӮЙ БАРПО НАШУД

Момои Суннатбӣ намози бомдодашро нахонда, аввал хобашро ба об гуфт. Сабраш надоду калидро аз ток гирифта, сандуки гулдорашро кушод. Аз даруни он бӯғчаеро берун кашида, як навъ қаноатманд шуд. Яке аз паси дарвоза овози истеҳзоомези бобои Назар ба гӯш расид, ки мегуфт:
— Суннатбӣ! Ҳо кампир, куҷой дамат намебарояд?
Пиразан дасту по хӯрда, ба тааҷҷуб афтод. «Уфф-е, хобам ба ҳамин пулҳо рост набаромад, ин ҳам нағз.»
— Лаббай! Чӣ мегӯй, мардак?
— Чӣ мегуфтам, дарро бикшои, ба сарат як халта тилло мерезам, — хоҳиши марди пир дар ҳавлии сокит паҳш гашт. — Гумон мекунӣ, ягон кас дуздида мебарадат. Фартути беҳавсала ба кӣ даркорӣ?
— Оббо-е, гапата ёфтӣ. Одами пир дар хонаи худаш беқадр мешудааст...
Ва кампир асири таъбири хобаш, вазнин-вазнин ҷониби дарвоза қадам зад. Хобаш дурӯғин буд, агар не, дуздон ба сари бисоташ об мерехтанд, кӣ қарзаш медод? Аз ваҳшати хоб нафаҳмид, ки мӯйсафед чанд вақт пеш бадар рафтааст, аҷаб намудаш.
— Бидаро, қариб фаромӯшат бикунам. Ҳамааш аломати пирӣ-да. Як хоби ганда дида, дарвозаро қуфл андохтам.
— Пиҷҷаҳот сафед шудаву ақлат кам. Ҳар шаб як хоб мебинӣ, хо-об!..
Кампири ба гилагӯйиҳои шавҳараш омӯхта риштан суҳбатро банармӣ кашида-кашида аз қаҳр фуровардаш.
— Агар фартут бошам, дигар ба пешам нааё! Хуб, ки ҳастаму парвои хонаву дар надорӣ. Намебудам, чӣ кор мекардӣ? «Гар ба дил завқе надорӣ, синаҷунбонӣ чӣ суд?»
Суннатбӣ медонист, ки бар ивази як гап аз хӯҷаинаш ду гап мешунавад. Ҳоло ки тез шудааст, ӯ хап мешинад. Табъи ҳамдигарро хирсозӣ чӣ лозим? Аз пиракиаш чашми тарс не, ба ӯ эҳтиром дорад. Бе ошиқиҳо шӯ карда буд. Ҳамдигарро дар тайи чодар дидаанд. Баъди таваллуди фарзанд Назар бо ӯ аҳд баст: бе иҷозаи вай аз хона берун намебарояд. Тарбияи кӯдаконро ҳам ба ихтиёраш вомегузорад. Мардон дур аз хона мегарданд. Замонаро нотинч