Гапгузаронӣ бикушод, кулӯтариш вайро бо ҳамокат аз манзилаш меронад.

— Ҳайронам, шир додани апаам чӣ мешавад? — ба мулоимати фаҳмидан хост Салоҳ.

— Маймуни ростина будай. О, барои намурданӣ духтарат каме шири говаш додааст. Кор надорӣ, то рӯзи қиёмат ҳамуна сур карда мегардӣ? — Назар боҳарорат ҳарф мезад, ки найрангаш бигзарад. — Шир додани Суннатбиро кӣ дидааст? Касе пурсад, «в-оллоҳ — дурӯғ» мегӯем.

Кампир ду коса шири гарм оварда, якеро ба пеши додараш, дуюмиро назди шавҳараш бигзошт. Бобо риштан суханро ба рахи ботилӣ кашид. Пиразан аз тани бадардаш менолид. Як параи шикамаш месӯхту аз ҳаё гуфта наметавонист. Нисфи шаб аз сӯзоки дард бедор мешавад кампир, мегиряд. Назар бароҳат хобида, дигар паҳлӯ намегашт. Оббо, ҳолиё дарлаш рӯ зад, ки лаб газида, печутоб мехӯрд. Дар қаъри чашмонаш ашк ҷӯшида-ҷӯшида ихтиёр аз даст дод, хонаро ба сар бардошт:

— А-аҳ, мемирам, Худоё, бандаам бигир. Вой, ҷони ширинам. Сари бесоҳибам-е.

— Духтур биёрам, апа? — батарс пурсид Салоҳ аз пиразани дардманд.

Кампир ба нишони ризоият сар ҷунбонд. Салоҳ ҷинши ширро як сӯ тела дода, ҷониби нуқтаи тиббӣ, ки болотари деҳа воқеъ буд, ба як дам давид. Раҳгузарҳо аз талвосаи ӯ хавотир кашиданд. Назар бошад, шири гарм дам мекашиду дар оҳу воҳи кампир бедимоғ «шӯхӣ накуне, биҳез» мегуфт. Суннатбӣ аз гиря ба фиғон омад. Соҳибхона ба кӯча баромад. Чашм андохт ба саргаҳи деҳ. Сафедпӯше омадае дошт. Назар се моҳ боз бо пиразан қаҳрист. Даври дастархон нишастаншон боке не, ҳамдигарро наҳ задаву сиёҳ мекунанд. Дар ҷавонӣ тамоман дигар хел, аз миёншон мӯ намегузашт. Суннатбӣ бадгуҳарии пираканашро аз камбизоатӣ медонад. Ҳар кореро оғозу анҷомест. Бобои Назар носозишонро билакс тавзеҳ медиҳад. Яъне, дар боби ҷуфтшавии писараш бо Паримоҳ пиразан гардан метобаду азёд раддия меорад. Хӯш, бовар мекунем. Зиндагӣ ба маҷрои пешин равон аст.

Пизишк ҳолати пиразанро муоина карду ба шифогоҳи беморхона сим зад, ки омада беморро бибаранд. Дар бозгашт