Мардак аз хилъатпӯш донист, ки пиразан ба дарди кӯррӯда гирифторасту пагоҳ ҷарроҳиш мегузарад. Камаш як ҳафта мехобад. Ҷони шавҳар гӯё дамид, ба муродаш хоҳад расид. Кампир дард мекашид, кулӯтариш тӯй мехост.

Ва рӯзи нав Назар ба кушоиши амали хайр часпид. Ба хонаи Салоҳ рафт. Сабти овози ӯ якнавохт буд. Саранҷом, духтардори муттаҳам ба Худо, лом нагуфт.

— Ана, апата пурсида омадам. Ба Паримоҳ шир-пир намаккондааст, — дурӯғ бофт аз пеши худ кулӯтариш.

— Як худам бипурсамаш-чӣ? — ба ӯ нобовар нигарист Салоҳ.

— Медонӣ-ку, аҳволи апаат вазнин. Напурсах, замонаи маълумотбозӣ, сари мову худатро ба даъво намон, додар.

Салоҳ дурӯғи мӯсафедро рост андохта, ноилоҷ розӣ шуд. Шаби баъд бобои Назар бӯғчаеро ба зани хусураш пеш ниҳоду найи кораш рафт. Матоъҳои рангоранг ба Осудамоҳ форид, аммо аз тезҳавосии хушдоман даст накофт. Либосеро ба қадаш набурид ва надӯхт. Ҳини говҷӯшин ӯ Ситораи шӯх гиреҳи бӯғчаро кушодаву тит кардааст. Ҳавассаш омад ба куртавориҳо. Боз сурати гамолудаи кампири болои кат хобида дастонашро мебаст ва мегуфт: «Нарас, намебахшамат! Огаҳӣ аз ширхорагии Паримоҳу Сангалӣ. Ҳай-хай, кӯҳрӣ будан хуб нест...»

Мардак ба ҳамсараш фаҳмонд, ки барои се тан курта бидӯзад, кифоя. Зани пурмакр ба хотири замонаи дунё оҳиста пурсид:

— Кампир дар балиса. Чӣ хел хурсандии пеш мегирӣ?

— Ӯро пурсида, сару по овардааст.

— Не, ба молҳо даст намеросонам. Дуъои бадаш мегирадам.

— Гум шав, мӯсафед розиш кардааст, — гуфтани боборо ёд овард Салоҳ. — Тӯйи камхарҷ, мувофиқ ба ду-се табақ одам мегузаронем.

Дар ҳуҷраи шашуми шифогоҳ Суннатбӣ бемори нисбатан сабук ҳисоб меёфт. Ба шаҳраги ду тан аз ҳампалатаҳояш се ҳафта боз аз шишаҳои ба оҳан насби паҳлӯ василаи хати резинии доруи обакӣ чакидан дошт. Ҷарроҳии кампир хуб гузашта, ду-се рӯзи ахир ба лабонаш хун давида буд. Ба худ омаду аз дард азият мекашид. Хушу ёдаш ҳамон ба калиди сандуқаш мерафт, шабҳо хобаш намебурд. Аз ҷойи амиқи калид танҳо Назар хабар дошт. Ҷамъи бисоти ӯ дар сандуқи гулдор буд.

Ба гардиши офтоб вақт мешумурд пиразан. Рӯзи ба аёдат