Омадани писараш модар беқарор шуд. Ҳини болои мизи гирд гузоштани зарфи таъом ӯ аз бачааш чӯё шуд:
— Санги оҷа, чебакат дам, ягон калид-палид ёфтай?
— Не, оҷа, ин рӯмолчаам...
— Оби биним меравад. Бигирамаш...— зебо фиребид фарзандрову бо рӯмолаки сафед сару рӯяшро маҳин-маҳин молид.
— Оҷа, кай хона меравӣ?
— Хобравии дилама гирифт-е. Гап-гап буд, ки ҷавобам медиҳанд. Чӣ шиштай, ку рафта бипурс,- ҳадаҳа кунонд кампир писарашро.

Сангалӣ берун омад. Ҳаво сард менамуд. Хар бори хабаргирӣ фарзанд аз тарси падар номи тӯйро ба забон намегирифт. Назди модар менишасту камтар ҳолпурсӣ мекарду мерафт. Гулҳои садбарги шифогоҳ яке аз дигарӣ зеботар тобидано дошт. Писар сарпизишро ҷӯста, ёфт ӯро ва якҷо ба ҳуҷраи хоби модар омаданд.

Марди сафедпӯш аз соддагии кампир хандид. «Саломатӣ даркор, хола. Хонаат намегурезад...» - гӯён як рӯзи дигар бозаш доштанӣ буд ӯ. Асосан мӯҳлати табобати пиразан тамомӣ ёфта, имрӯз ӯ фардо ба хонааш мерафт. Сарпизиш ба варақае доруҳо навишта, ба Сангалӣ таъкид намуд, ки истеъмоли обакишонро риоя бикунад модар. Ҳай хурсанд шуд момо. Ҳатто гоҳи ҳайрухуш ба ҳамҳӯҷрааш чала-чулпа русӣ гуфт. Занҳо беғаш хандиданд, ки кампири зиндадил меравад.

Бегоҳи ҷумъа, Назар аз ояти писараш ба назди модар бедарак, маҳсуми шинос ва одамони гузарро ба меҳмонӣ хонд. Ҳамсояҳо аз камбизоатии мардум, ноободии гӯристон ва симтӯр бастани атрофи он сӯҳбат доир карданд. Хаёли ҳозиринро ин чиз дуздид, ки сол аз дувоздаҳ моҳ мегузашт, кулӯтариши як табакатола худой намедод. Муаммои нозук Саттори Азими фунгиро ба такпурсӣ водошт.
— Бобои Абдуназар!
— Гап зан, фунгӣ, чӣ балот зад?
— Пурсидан айб не, маъракаи имшаба ба хотири чист? Мабодо барои тӯрондани рӯбоҳ...
— Э хош-е!
— Рост бигӯ, ба оғилҷат чанд рӯбоҳ даромад. Ту ку гапи рост надорӣ...
— Ҳе, момата... Ту фунгӣ, аз аҳмақиат дар гӯр намемонӣ.