Тӯдаи одамон ҷониби далол омадаву саф оростанд. Вале қади на ҳама ба назрои ҷонвар мерасид. Сайидбой Ҳошимро инак, даври сухан фаро расида буд.
— Соҳиби хар кӣ? — пурсид талабгори дахмарданамо.
— Ягон гап буд?
— Бача зан додай? — суханро аз даҳони молдор гирифт далол.
— Ҳа, як бор.
— Писарат арӯса дида, баъд хуш кард-а?
— Ку дар мардуми мо дидану санҷидану омӯхтан? Таваккал ба Худо мегирем.
— Ана, ана, мардак «арӯс»-и нозанин ба бозор оварда, ки бибинӣ-ву нарх бимонӣ. Хе-е, ёла бину хӯшаи дума бину! Аз сумҳош алов мерезаде! Э, бибинӣ, хар не, ранги асп аст. Дар ин гап носа те!
— Нархаш чанд?
— Гуфтам-ку, дусаду панҷоҳ доллар.
— Чи-и-й? Парерӯзако як хутики саркаша саду панҷоҳ доллари амрикоӣ нарх карданд, — ғавғо бардошт Сайидбой. — Ту бозӣ дорӣ! Мегӯӣ мӯйсафеди бечора аз мастӣ ба бозор хар овардааст? Не-е! Мардаки якрӯву худотарс менамой. Биё, не ҳаққи туву на ҳаққи ӯ. Ба дусаду чилу панҷ доллар розӣй?
— Аввал камтар бозора давр бизанам.
— Амак, як лаҳза маътал шав.
— Тез гап зан, вақт надорам.
Як дам пас ба канори бозор давид, Сайидбой Ҳошим. Он ҷой барои як ниёзманди раҳдурӣ соли дигар мекофт. Соҳиби хари савдояш нопухта ҷонвари бақувват суроғу пай дошт. Қорафтодаҳоро далол ошно мекард. Ҳайрон буд аз амали хеш: савоб аст ё вубол? Рафту ба гӯши деҳотӣ матлабаш гуфт, андактар ба назди ҳардор омаданд.
— Мушкилатона сабук мекунам.
— Чӣ хел?
— Харҳоро алиш мекунеду ҷонатон халос.
— Ҳари бачазӯи хушхарид нест?
— Тарафкашӣ накун, ошно. Бе ҳамин «шер»-и нар хутик пайдо мешавад?! — дар ғазаб шуд Сайидбой Ҳошим. — Моли ҳалола бигиру бирав ҳезумота кашида биёр, ки дар зимистон хунук нахӯрӣ.
— Ҳолӣ наҷраи «шер» бишнав!