— Хе-е, ёла бину хӯшаи дума бину! Аз сумҳош алов мерезаде! Бовар кунед, э, мардум, ҳар не, қариб ки аспаш мегӯӣ. Носа те!

Харидорон нафасе гаранг монданд. Дастони Сайидбой Ҳошим ба дастони ишон оҳанрабо буд. Ӯ ба гӯши ҳарду лӯливор хонда-хонда ба оғӯши ҳам расондшон. Худаш ба арвоҳи гузаштагон дасти дуо бардошта, ба ҳарҳо умри арча орзу кард. Соҳибони мол ба далол баракат хостанду рафтанд.

Далол аҳд баста буд, ки ҳарчи ӯ мегӯяд, мӯсафед ҳарф шинад. Бозорро даврзанон ба пеши марде омаданд, ки харидоронро сӯяш мехонд. Пирамард хост биравад, зеро, ҳари бӯр кирои боркашӣ надошт, логар буду миёнаш ҳамзада. Сайидбой Ҳошим ҳардорро гарм ҳол пурсид, чунонки дерин мешинохташ. Соҳиби мол пушти ҳарашро қашав карда, аз ҳархела аспи бидав боло донисташ. Харидори солор таъкиди ҳамсояро пазируфта, баробараш менишасту мехест. Лӯпаш набуда, ки чаро ӯ ба харидории ҳайвони логар талош дорад. То охири савдо аклаш намерасид, ки Сайидбой Ҳошим дар ғами ҷони худ аст. Озахҳои бари рӯ андоми мазангсураташро ваҳшатзада менамуд.

— Ака, ҳарат оби куҷора хӯрдааст?

— Аз Чашмаи Болора.

— Ин қадар ба логарӣ овардиш?

— Маҳлуқаки Худо ҳаст, ғамгину босафо аст, лекин зӣ ёр ҷудо аст.

— Шеър нагӯ! Мо ҳарҳарем, на шоир. Шоирита дар хонаат бикун.

— Нархша чанд мегӯӣ?

— Даҳ кам дусад доллар. Ин ҳар дар Амрико мебуд, хм-м...

— Ҳар чиз андоза дорад, логариша ба ҳисоб намегирӣ?

— Уштур дарозиша намебинаду сангпушт паҳниша.

— Ба гумонам ҳарат касали дарунӣ дорад.

— Момат касал, мефаҳмӣ?

— Дарунбинӣ муборак!

— Моли хуба ба як дидан мешиносам. Ҳари мешуданӣ аз шиками дамаш маълум. Э, ҳар дар бақувватӣ дастобрези асп аст.

— Обрӯи ҳара резондӣ! — ғазабла шуд харидор қабзаи хасеро миёни панҷаҳош фишурда.

— Чашми шӯи холаат каҷ, фаҳмидӣ? Қаддарози беакл, ту на