Хар мегириву на қадри хара медонӣ!

• Ҳавой нашав! Кӣ намедонад, қадри хара? А-а?!
• Ту!
• Ба таваллудам харида, харбача, чӣ хел буд, бачаи ҳарам!
  Муштоқони мутоиба кайф карда хандиданд.
• Бачаи харӣ?- пурсид ҷавоневу зуд панаҳ кашид худро.
• Не, забонам часпид...
  Сайидбой Ҳошим аз қаҳқаҳи осмонкафт таҳнахӯрд. Ба гунаҳои сурхӣ низ надавид. Ғалате гуфт, ки ҷойи ислоҳаш набуд. Базлагӯстон механдиданд.
• Э Худо, диламон аз ханда мекафад-е! Астағфируллоҳ!
• Не, аз бачагӣ хар бисёр дидаам, — ба дили худ ислоҳ даровард ӯ ғалаташро.
  Посухи Сайидбой Ҳошим хандохандро тапсон дошт.
• Ҳе, сагираҳои ҳазлкаше! Як гап гуфтам дар мастӣ, почакома бубастӣ! Хубаш ака, мола савдо бикунем...
• Ту харидор нестӣ, ошно.
• Ана, ӯ мӯсафед-чӣ?
• Ӯ одами соҳибихтиёр, гунг нест.
• Говашро дузд бурдааст, — аз дурӯғаш завқ бурд Сайидбой Ҳошим.
• Оғилат дар надошт, бобо? — ба ҳоли пирамарди хомӯш дилаш сӯхт молдорро.
• «Дузди зӯр соҳиби гова баст», — ишораи далолро фаҳмид мӯйсафед.
• Рост бигӯ, ба бозор тамошо омадӣ ё хар мехарӣ?
• О, ягон нархи сабук гап зан.
• Яксаду ҳаштоду панҷ доллар!
• Беҳад беинсофӣ мекунӣ-да.
• Наход, ту қадри пири нурония надонӣ. Биё, рӯта Худо бинад, савдора нагардон.
• А, мардак, ҷонвара хумори чашмҳоша бибин, — ба савдо маҳкамтар миён баст Сайидбой Ҳошим.
• Ҳар чӣ қадр дорад? Умре бор мекашаду осудагӣ намебинад.
• Вазифааш ҳамин аст, ба табиаташ дуо рафта.
• Асп ҳам бор мебараду дӯсташ медоранд, човандозҳо.
• Дар умри сарат боре баҳиммат будай?