• Дӯсти азиз, либосҳои маро дарида набин. Падару модарам солҳои гушнагӣ чандин одамҳоро обу нон додаву обод кардаанд...

• Медонам, хари хуб дорӣ. Ёла бину хӯшап дума бину! Аз сумҳош алов мерезаде! Ба Худо, ранги асст. Носа те! - далол дастони ишонро маҳкам дошта, ҷамъомадро нигаҳ давонда мегуфт:

• Бародарҳо! Падари ҳамин одам олиҳиммат будааст. Худаш ҳам дасти барҷомондаеро гирифтани. Илоҳӣ, саду панҷоҳ доллари меҳнатии ҳамин мардак аз шири модар ҳалолаш бод!

• Ҳо, ҳо, савдора нагардон!

• Ҳай кори хубе шуд!

Соҳиби мол чизе нагуфт. Далол дасти мӯйсафедро фишурда, банди харро ба дасташ супурд. Ба чебаки Сайидбой Ҳошим маблағ ворид шуд. Ӯ аз хардор миннатдор буд.

Гармии бозор ку? Мӯйсафед харсавор, аз кӯмаки ҳамсояи далол дилаш беқарор, гӯё парвоз мекард. Ин замонӣ далол аз омили ивазнамоии маркаби Нозим-фасон бо дарозгӯши бобои Шариф андеша мепарварид.

---

• Сайид, о, сагираи Ҳошим!

• Ӯро аз молбозор меёбӣ!

• Кай рафта буд?

• Торик - торики рӯз.

Занак ба сояи пурсанда чанг дошт, ки кӯрнамакҳо, харашон аз ҷӯйбор парид, ҳарчи-ҳарчи мелофайД. Бор дар анбор монад ё хар дар бозор, номаша башикаст намегиранд. Гули барф, ки дар замин часнид, лақабаш мемонанд, ёдаш намекунанд...

Воқеан, шахси омада порина ҳамин гот бо Сайидбой Ҳошим харашро савдо заданд. Имсол то ҳезум захира кард, ки дер шуд. Як бало карда коҳхӯри «зиёдатӣ»-ро нафурӯшад, аз вағ-вағи занак гӯшҳош дам нахоҳад зад. Рӯз ба гармӣ равон аст, мехарад як маркаби дигар тамом.

Ҳоллӣ Сайидбой Ҳошим на дар молбозору баландии устувор ҳисор, сояи чинору лаб-лаби ҷӯйбор, фикри ифтору осоиишгоҳи «Гулзор», ло-бал паси огили Шарифӣ «чанан» аз савдои хари масташ сӯҳбат меорост.